Biechtjournalistiek

De interviews in het Belgische opinie- en omroepblad Humo onderscheiden zich niet wezenlijk van die in de roddelbladen: vips die te biecht gaan.

De aankoop van een Humo voor het eerst in lange tijd veroorzaakt een déjà vu. Komt het door de ongewijzigde toonzetting van branie en ironie? Niet alleen. Blijkbaar is voor deze combinatie van opinie- en omroepblad het spectrum van onderwerpen, geïnterviewden en columnisten dermate beperkt, dat ze steeds worden gerecycled. Van columnist Herman Brusselmans wordt ook een uitvoerige huwelijksreportage afgedrukt. Kristien Hemmerechts wordt vijftig, aanleiding voor een ellenlang vraaggesprek. Het gaat hier om de persoonlijke anekdotiek, het werk vormt slechts de aanleiding.

Humo over de vloer moet voor deze geïnterviewden zijn als familiebezoek: het patroon ligt vast. De Humo-verslaggever dient een kijkje in de ziel te worden gegund. Dat leidt tot ontboezemingen als: ,,Mij zal je een echtscheiding nooit horen banaliseren, het is echt wel iets anders dan een propere onderbroek aantrekken. Maar ik geloof dat ik nu eenmaal het type ben dat moest scheiden.'' (Hemmerechts)

,,Ik heb geleerd dat het je huwelijk niet ten goede komt als je aan een stuk iedere nacht tot 's morgens vroeg op café blijft hangen, in het gezelschap van jonge, gewillige meisjes. Ik heb ook geleerd dat het niet goed is om veel te drinken. Daarom ben ik met allebei opgehouden.'' (Brusselmans)

,,Het is een paar jaar heel slecht met me gegaan, nu gaat het beter. Omdat ik opgehouden ben te geloven in de goedheid van de mensen. (...) Ik heb leren denken: ze kunnen allemaal de pot op. Ik heb afgeleerd ook maar iets te verwachten. Wie niks verwacht, kan niet ontgoocheld zijn.'' (Hemmerechts)

,,Uit alles wat ik schrijf blijkt dat ik een schlemiel ben; dat herkennen veel mensen. Ik heb angsten en depressieve buien, ik heb acné en nekpijn, ik zie mijn vrouw en mijn hondje graag, ik loop vaak maar wat door Gent te lummelen, én ik ben toevallig schrijver. Veel mensen vinden het leuk om te lezen dat mijn leven even niet-exeptioneel is als het hunne.'' (Brusselmans)

Het genre onderscheidt zich niet wezenlijk van de roddeljournalistiek: te biecht gaan in ruil voor rijk geïllustreerde pagina's, een louteringsproces uit de doeken doen en beklemtonen dat het leven van de Bekende Vlaming even zorgelijk is als dat van de gewone lezer.

Het is jammer dat de Humo-column van Kees van Kooten niet in Nederland te lezen is. Deze week schrijft hij als het personage Robert van Effen, allesvrezer: ,,De nazi's waren ook geen watjes maar op een bepaalde manier streden die nog met open vizier. Die maakten gewoon zoveel lawaai dat je nog kon wegkomen, als je geluk had. Maar een muesliman die kwaad wil die hoor jij pas als hij ontploft.''

Arnon Grunberg richt zich in zijn column tot de Duitse kandidaat-bondskanselier Angela Merkel: ,,Is het tot de Duitse politici doorgedrongen dat bij de buren het woord `islamofascisme' net zo courant is geworden als `hoekschop' en `mayonaise'?''

Humo, verschijnt wekelijks, €2,20

    • Tom Rooduijn