Nootjes

De automobilist ziet ze regelmatig: bermmonumenten voor verkeersslachtoffers. Rond het gedenkteken voor Maurice Verboom groeien vlijtige liesjes.

Het bermmonument aan de Spoorstraat bij Echteld heeft zich rond het voorrangsbord gekruld. Ironisch. De 23-jarige dakdekker die hier op 29 juni 2002 verongelukte, had namelijk voorrang. Samen met zijn vriend Nicky, die achter het stuur zat, kwam Maurice Verboom die bewuste zaterdag terug van een middagje shoppen in Tiel. Ze hadden schoenen gekocht. Maurice zijn moeder, Suzanne Brons: ,,Ze reden keurig 80 kilometer per uur, terwijl ze normaal 120 reden met een biertje op. Ze hadden niets gedronken, alleen geen gordel om. Een tegemoetkomende auto sloeg linksaf, de Pijpstraat in. Het zicht was goed, maar toch zag de bestuurder de jongens niet.'' Onbegrijpelijk aldus de 53-jarige Brons.

Nicky slaagde er in de klap enigszins op te vangen door zich tegen het stuur af te zetten. Maurice had geen oog voor de weg, hij was druk bezig pistachenootjes te pellen. Brons: ,,Bij de botsing zwiepte hij naar voren en daarna naar achteren. Hij brak zijn nek.'' Nicky en de bestuurder van de tegemoetkomende auto overleefden de botsing. Suzanne Brons heeft de automobilist nog geschreven, maar nooit antwoord gekregen. Toch verwijt ze hem niets: ,,Het was een ongeluk.''

Oorspronkelijk was het idee een 30 bij 30 centimeter grote plaquette van mintgroen bergkristal op de plek van het ongeluk in de grond te plaatsen. ,,Ik heb aan de gemeente Neder-Betuwe gevraagd of ik dat mocht plaatsen, maar dat werd niet toegestaan'', zegt Brons. Ze vindt dat heel kinderachtig. Het huidige monumentje wordt volgens haar gedoogd. Ze vermoedt dat, als ze niets had gevraagd, de gemeente er waarschijnlijk ook niets van had gezegd. Het bordje dat nu aan het voorrangsbord is bevestigd is de plaquette die het graf van Maurice markeerde voordat de definitieve grafsteen werd geplaatst. Daarvoor stond bij de kruising een eenvoudig houten paaltje met een plankje waarin zijn naam stond gebrand. Brons heeft de plaquette op het houten plankje gespijkerd.

Het initiatief voor de gedenkplek was afkomstig van vrienden van Maurice. Na de begrafenis hebben ze bloemen bij de plek van het ongeluk geplaatst en Suzanne erbij geroepen: ,,Ik ben er naar toe gegaan met één witte roos.'' Tussen de bloemen lagen ook een flesje breezer, een plastic zakje met een voorgedraaide joint en een schaalmodel van een Ford Escort, het type auto waarmee Maurice verongelukte. Later plaatste de vader van Maurice lavastenen rond het verkeersbord, zodat onkruid wegblijft.

Twee keer per week rijdt Suzanne Brons naar de hoek Spoorstraat/Pijpstraat, meestal als ze terugkomt van een bezoek aan het graf op het kerkhof. Bij het graf vindt zij rust, in tegenstelling tot bij het bermmonument. Voor haar twee andere kinderen is het precies omgekeerd. Zij vinden weinig rust bij het graf, maar voelen zich volgens Brons heel fijn bij het bermmonument omdat die plek het laatste is wat Maurice gezien heeft.

In het begin kwam Brons doodziek van de plaats van het ongeluk vandaan. ,,Je zag nog een gat in de weg, oliesporen en schroeiplekken in de berm van het ongeluk.'' Maar tegenwoordig zet ze haar verstand op nul en probeert ze zich open te stellen. ,,Doe ik dat niet, dan voel ik me heel vervelend.'' Zij doet het onderhoud van het monument, haar ex-man plaatst afwisselend viooltjes en vlijtige liesjes. Elk jaar, op 29 juni, legt Suzanne een witte roos bij het monument neer, want haar jongste zoon was gek op die bloemen.

Het duurde een half jaar voordat mensen uit de buurt gesprekjes met haar aanknoopten. De reacties zijn over het algemeen positief. Ze krijgt complimentjes dat de plek er keurig uitziet. Suzanne Brons: ,,Het is ook niet de bedoeling dat het een rommeltje wordt, dit moet een verzorgd plekje blijven.'' Zij doet dat in de eerste plaats voor zichzelf, maar ook als waarschuwing voor andere weggebruikers: ,,Zorg ervoor dat je geen bermmonument wordt.''

    • Niek Pas