Patty Griffin

Ze mag dan begonnen zijn als folkzangeres, de muziek van Patty Griffin heeft de prettige eigenschap zich niet in een hok te laten dwingen. De voornaamste eigenschap van deze plaat is sfeer. Het begint al meteen broeierig, met Love Throw Me A Line, dat even doet denken aan Tony Joe White. Dromerig, met bijna spookachtig ontrollende klanktapijten gaat het verder in Cold As It Gets.

Gelukkig houdt haar stem altijd contact met vaste grond, van new age-geneuzel is hier nooit sprake. Dat kan ook moeilijk anders met Buddy en Julie Miller, Brady Blade, Emmylou Harris en anderen.

Rowing Song is een vriendelijk kinderliedje, waarin gedempte blazers op de achtergrond voor een prachtig verstilde sfeer zorgen. Een vroeg hoogtepunt is Standing, waarvan het repetitieve begin nog geen enkele verwijzing biedt naar het verrassende, gospel-achtige vervolg. Hier pas blijkt wat een geweldig soepele stem Griffin heeft, hoeveel soul ze met haar zang kan uiten.

Treurig is dat ze die stem op deze verzameling sfeerliedjes te veel insnoert. Al dat zachte, dromerige en omfloerste geluid van de meeste andere nummers zorgt voor eenvormigheid die doet snakken naar steviger kost.

Patty Griffin: Impossible Dream. Proper Records PRPCD023

    • Bart Jippes