Wannabe

Ebele Wybenga (18) heeft last van de kloof tussen zichzelf en zijn imago, maar dat is natuurlijk gewoon zijn eigen schuld

,,Ebele, ben jij een cokesnuiver?'' Stomme vraag. Zonder eindeloze witte lijnen is mijn jetsetleven niet vol te houden. Het is telkens een hemelse ervaring. Zwermen cocaïne vinden hun weg naar mijn neusgaten. Ik ben schatrijk en zwem in zeeën van wit poeder.

Vroeg in de ochtend na een avond uit werd mij dit gevraagd. De veronderstelling dat ik lijntjes coke de normaalste zaak van de wereld zou vinden, verontrustte me. Hoe groot is de kloof tussen mezelf en mijn imago geworden? Kennelijk ben ik zover doorgeschoten in mijn premature yuppigheid dat de indruk die ik maak ver staat van de realiteit. Ik heb nooit een sigaret aangeraakt en nooit geblowd en toch geef ik voldoende aanleiding om voor een cokesnuiver te worden aangezien.

Natuurlijk is dat deels mijn eigen schuld. Als de hemel dichttrekt, laat ik vaak mijn zonnebril voor mijn onuitgeslapen ogen. Ik lijk altijd haast te hebben en ben vaak schromelijk overdressed. M'n imago is met me aan de haal. Ik heb noch de wil noch de pecunia om aan de coke te raken, maar ik loop erbij als een verwend ettertje dat moeite moet doen om z'n geld op te maken. Mijn kasjmier trui zorgt dat ik superzacht en vermogend aanvoel. Handgemaakte schoenen onderscheiden me van het leger sneakersloffers. Zonder vaste lasten en met wat handigheid kan ik me dat veroorloven. Gelukkig hoeft niet alles bij elkaar te passen. Straks sta ik in de rij bij de Aldi met bakken kant-en-klare lasagne, zonder dat het voor mijn uitstraling iets uitmaakt. Heel duur en heel goedkoop mengen mag tijdens dit economisch tij. Het komt erop neer dat ik wel de attributen heb, maar niet de echte levensstijl. Merkkleding is een sluipweg naar status. Het werkt, want mensen verbeelden zich van alles over mij.

Ik ben een gretig afnemer van de pretentie-industrie. Soms draag ik een crickettrui, terwijl ik nooit een cricketwedstrijd gezien, laat staan gespeeld heb. Ik heb verschillende shirts met rugnummers die suggereren dat ik polo speel. Al die Ralph Lauren-paardjes verwijzen ook naar een manier van leven die voor enkelen is weggelegd, maar die gezien het succes van het merk door velen wordt geambieerd. MTV laat ons met programma's als Big Shots zien hoe tof het is om je naar binnen te bluffen bij iets dat onbereikbaar leek. De opwinding rond het verschijnsel `bling' gaat over klatergoud als troost in donkere tijden. Over straat waggelen gangsta's die er even gevaarlijk uitzien als 50Cent. Ze zijn nog nooit doorzeefd met kogels in een bendeoorlog, zijn niet omringd door wulpse vrouwen en in de zakken van hun baggy broeken rinkelen bij elke stap de sleutels van hun gepimpte Daihatsu. Weinigen maken waar wat ze uitstralen. De alto's die kijken alsof ze hunkeren naar een scheermes voelen zich achter die macabere blik zielsgelukkig.

Elke stap die we zetten moet ons dichterbij iets mooiers en beters brengen. Als eenmaal aan het goede leven geproefd is, blijkt een stap terug geen optie meer, want dat zou een treetje ongelukkiger betekenen. Draag je eenmaal Armani, dan koop je niet meer bij C&A. Graag zou ik dat voortjagende verlangen naar meer en beter even uitzetten. Even ontspannen zonder drang tot imponeren. Maar onze hele samenleving is ingericht op het `wel willen, niet zijn'. Aan onze statusangst, zoals een moderne filosoof het noemt, wordt grof geld verdiend. Ik beken, ook ik ben een wannabe. Gelukkig maar, want ik weet niet of ik mijn imago waar wil maken. Te veel rijkdom brengt mensen op rare ideeën.

    • Ebele Wybenga