Leuk Lowlands verrast niet

,,Ruudje! Ruudje!'' In de propvolle Juliet-tent ging er een massaal gejuich op, alsof de hoofdact van het Lowlands-festival het podium beklom. Maar het is oud-politicus Ruud Lubbers, die gistermiddag op de eerste dag van het Lowlands Festival in Biddinghuizen de lezing Red de wereld: een nieuw Handfest voor de Aarde hield. Zijn boodschap, over ecologie en internationale samenwerking, gaat er bij dit jonge publiek in als koek.

Die bijval voor een politicus van CDA-huize, die ooit kabinetten leidde met een verre van progressieve snit, moet een diepe teleurstelling zijn voor wie in popfestivals als Lowlands nog een uiting van een tegencultuur wil zien. De Lowlands-ganger zelf zal dat een zorg zijn, die hapt nog eens in zijn Hema-rookworst of zijn hap van La Place, de restaurantketen van V&D, voor hij zich naar het volgende bandje begeeft. Het zijn er dit weekend zo'n 54.000, die gisteren een enkel regenbuitje dapper trotseerden.

Ook The Polyphonic Spree zou voor enige ideologische verwarring kunnen zorgen. Dit gospelkoor voor ongelovigen bracht, gehuld in nieuwe jurken, zo'n aanstekelijke vrolijkheid voort, dat ieder cynisme smolt als sneeuw voor de zon. Die brak prompt door bij The Magic Numbers, een vergelijkbaar, jeugdig neo-hippiebandje. Met prachtige, meerstemmige en lang niet gemakkelijke liedjes, bewonderenswaardig strak gespeeld, werd dit mollige, sterk behaarde Britse kwartet de sensatie van de eerste festivaldag.

Die verliep verder vooral volgens gebaande paden. Juliette and the Licks, de band van filmster Juliette Lewis, bracht gelikte Amerikaanse stadionrock, die zonder de roem van de zangeres nooit op Lowlands had geklonken. The Bravery viel door de mand: een New-Yorkse band kan ook tè Brits-new-waverig willen klinken. De dolenthousiaste Kaiser Chiefs, wel uit Engeland, pakten dezelfde materie grondiger aan, terwijl Franz Ferdinand de zegetocht van vorig jaar gewoon voortzette. De liedjes van deze Schotten lijken zo simpel in elkaar te zitten, maar het dolle spel met dynamiek en messcherpe dansritmes bracht de enorme Alpha-tent tot een gezonde extase.

De overbodige beuktechnoset van The Prodigy, voor de zoveelste keer op herhaling, staat model voor de degelijke, maar niet erg avontuurlijke programmering van Lowlands. De 'mainstream' van de alternatieve rock wordt heel aardig in kaart gebracht, maar de 'randgebieden' kennen nogal wat witte vlekken.

Toch is het prettig dwalen over op het feestelijk ogende terrein, waar op zeker moment op luttele honderden meters van elkaar, tegelijkertijd, de functionele oudemannenpunk van Social Distortion, de afwijkende country van Bonnie 'Prince' Billy en de feestfunk van New Cool Collective klonken.

Leuk is dan weer dat bij die laatste Nederlandse band de Nigeriaanse afrobeat-pionier Tony Allen achter de drums zat, de legendarische drummer van Fela Kuti en waarschijnlijk de beste en meest invloedrijke slagwerker van dertien jaar Lowlands.

Festival: Lowlands, eerste avond. Gehoord: 19/8, Festivalterrein Biddinghuizen. Herhaling vandaag en morgen.

    • Jacob Haagsma