Kockengen - Zevenhoven

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week Utrecht uit en Zuid-Holland in

Soms is een wandeltraject een boodschappenroute. Hier ook. De asfaltwegjes voeren langs moestuinen en kassen en dan is een onbemand stalletje snel ingericht. Jam, sierkalebassen, tomaten, rozen, ingemaakte rabarber, hortensia's, bloempotten en nog zo wat worden tegen zachte prijzen aangeboden, de betaling kan in een glazen pot met een gleuf in de deksel. Ik kan zo'n potje thuisgemaakte jam (`bramen-pruimen-rode bes', verleidt het ronde handschrift op het etiket) niet weerstaan en dat pondje onbespoten tomaten voor een euro ook niet. Ik koop, man draagt, ik geef het toe. Daar is hij een man voor. Maar het weer is zacht, de zon priegelt aan een zeehondgrijze waterhemel. Ik bedoel maar.

Reigers vliegen breeduit over de weilanden waar verspreide hekken van verweerde planken het een en ander afbakenen. (Wat? Iets van lang geleden, denk ik, dat er niet meer toe doet.) Koeien kuieren grazend allemaal dezelfde kant op. Een troep kraaien wappert op en strijkt weer neer, een geiten-dynastie luiert aan de rand van een overvolle sloot. Waar het kroos overgaat in het gras, liggen zeven geitjes met een van hun zachte oren lekker tegen de buiken van de mama's.

Niet iedereen is zo ontspannen. In het gehucht Spengen knijpen ze hem, getuige al die beveiligde poorten en `betreden op eigen risico' vanwege de honden.

,,Daar is de man met de zeis'', wijst man. Die is ver weg, druk aan het werk en hij draagt een strooien hoed, dus zorgen maken we ons niet. In een deftige tuin wordt zijn plaats trouwens ingenomen door een onbemensd, laag bij de grond snorrend grasmaaiertje. Geef hem twee oogjes en hij kan de Muppet Show in.

In de gefiguurzaagde indeling van deze streek is wandelcorvee onontkoombaar, en toch is het mooi wandelen hier. Want na een duffe provinciale weg geflankeerd door quasi-romantische boerennieuwbouw is er ineens een kleine brug. In de leuning vullen spinnenwebben de weggeroeste gedeeltes in. En dan beland je op een wegje, smal tussen essen, elzen en sloten, de witte kelken van de haagwinde lonkend in de berm.

Het ruime land komt langszij, de hoeves heten Nooitgedagt of Landzicht. Er zijn vaarten vol waterlelies en er is een café met biljartende mannen. De oudste, in het lichte nette pak, is de beste. Op muziek van Chubby Checker maakt hij elke stoot af met een elegante zwiep na en zijn grijze spuuglok blijft steeds onberispelijk.

17 km. Kaarten 9, 10, 11 uit: Marskramerpad 3. Uitg. Wandelplatform-LAW, Amersfoort 2003. Openbaar vervoer tussen begin- en eindpunt neemt twee uur in beslag.

Inl. tel. 0900 9292/ www.9292ov.nl .

Tel. taxi 0800 0247474.

    • Joyce Roodnat