Arjen

Vriendschappelijke interlands hebben geen enkele zin. Bij verlies worden coach en spelers aan het spit geregen. Na winst wordt gewaarschuwd voor al te hoge verwachtingen en luchtfietserij. Euforie is een doodzonde in het voetbal.

In Engeland waren de media in alle staten na het smadelijke verlies (4-1) van de ploeg met de drie leeuwen in Denemarken. De koppen in de kranten logen er niet om. The Daily Express: `Blunderful Copenhagen'. The Daily Star: `Geen trots, geen ballen'. The Mirror: `Shames'. The Daily Mail wil zich vanaf nu nog alleen concentreren op de interland tussen de cricketteams van Engeland en Australië.

Ook de Duitse media waren vernietigend over het spel van hun nationale elftal. De 2-2 in Rotterdam was een godswonder. Met dank wellicht aan paus Benedictus XVI die in Keulen zo vergoddelijkt liep te brevieren. Ach, voetbal is een instinct dat altijd dicht bij zelfhaat ligt. Daar lusten de media wel pap van.

De Nederlandse pers hield het deze keer redelijk beschaafd. De wedstrijd tegen Duitsland werd niet opgewarmd met ouderwetse moffenhaat. Eerder was er de teneur: Duitsers zijn ook mensen. Zou er sprake zijn van een academische bekering? Ik denk dat vooral de Duitse bondscoach Jürgen Klinsmann als magneet van tolerantie heeft gewerkt. Klinsmann heeft geen snor en ook niet het verleden van Franz Beckenbauer. Hij is een zachte, zij het verstedelijkte poëet. Rob Rensenbrink op zijn zondags. Altijd Greenpeace om de hoek.

In tegenstelling tot Van Basten is Klinsmann niet een coach die opereert bij de gratie van de provocatie. Daar is hij te veel mysticus voor. Hem hoor je niet reageren op boosaardige insinuaties en bezweringen, op intrige en roddel. De ex-spits heeft de furie van zijn verleden afgeworpen. Hij dobbert nu in een dug-out: infrawezen van beschaving. Een verlegen man.

Marco van Basten mag nog graag `het mannetje' zijn. Hoeveel kerel ben je, is de vraag. Zo is hij opgegroeid, gevormd en voltooid. Hij kan de koketterie van dissidentie niet laten. Marco wil vooral alleen zijn, eerder nog: van hem alleen. Hij heeft flink geoefend in de lichaamstaal van een gemeenschapspedagogie, maar de duivel van de Alleingang blijft zijn eerste souffleur. Van Basten is pure ikkerigheid. Zoals spitsen horen te zijn, zegt men.

Het grootste, wellicht enige, slachtoffer van de interland Nederland-Duitsland is Dick Advocaat. Alweer was Arjen Robben de held van de wedstrijd. Geniaal, atomisch, Cobra in de wreef. Wat schreef Bild over Robben? ,,Robben speelde galactisch.''

In Groningen weet geen mens wat dat betekent, en Van Basten weet het ook niet, maar dat het een eretitel is weten alle darmen van iedere taal. Galactisch: zou Arjen kinderen hebben?

Zo ja, dan zijn ze gedoemd tot het anonieme bestaan van de kosmos. Hemellichamen hebben geen seks, laat staan dat ze op te splitsen zouden zijn in kut en piemel. Galactisch is de uniseks van het heelal. Arjen Robben dus. Prachtig toch dat een jongen uit Groningen dat mag overkomen.

Vorig jaar, in Portugal, wisselde Dick Advocaat ene Robben in het heetst van de strijd. Vervolgens werd de bondscoach door vriend en vijand overrompeld met martiale verzen uit de koran. Dickie, met de geïnplanteerde haren, leek wel een afvallige moslim. Dood op bestelling lachte hem toe. Advocaat hield het stoïcijns op een tactische wissel. Maar daar kom je in Nederland niet mee weg. In dit volstrekt ongepolijste land gaat charisma voor tactiek.

Hoe goed is Arjen Robben? Volgens Van Basten kan hij de beste voetballer ter wereld worden. Peptalk? Megalomanie? Wishfull thinking? Bij Van Basten weet je nooit waarom hij iets zegt. Alles aan deze bondscoach is bestudeerde nonchalance. Doden in zijn kielzog à la Mark van Bommel: geen probleem. Een mensenleven interesseert hem niet, Van Basten mag graag coach van een kerkhof zijn.

Zo zat Dick Advocaat niet in elkaar. Hij was toch een consensusfiguur. Balletmaestro zonder muziek. De wreef van Arjen Robben was voor zijn doen al veel te luidruchtig. Dick bleef van de Bosvelt-achtigen. Zuigen, knijpen, doodscharrelen, maar wel altijd in gemeenschap, zoniet in gedrilde gezamenlijkeid.

Het futuristische doelpunt van Robben, deze week, moet voor Advocaat een messteek zijn geweest. Dick is niet te redden. Om het met de woorden van zijn collega Tomislav Ivic te zeggen: jammer, maar helaas.

    • Hugo Camps