Bijten is heel erg lekker

Hap! Dat is wat ik deed toen ik voor het eerst in mijn leven de straat op mocht. De straat op, om te lopen! Hap, deed ik toen, om het te vieren.

Hap in de arm van Marja, mijn overbuurmeisje. Marja krijste het uit. Ook zij kon nog maar net lopen. Ook voor haar was alles nieuw.

,,Houd dat kind bij je'', riep Marja's moeder tegen de mijne. Maar mijn moeder was die ochtend een beetje sloom en daardoor nam ik weer een hap.

Nu was het niet zo dat ik een stuk vlees uit Marja at. Nee, het was alleen het bijten dat ik zo lekker vond. Ik vond het dan ook raar dat Marja ging huilen. Zij moest toch ook van bijten houden.

,,Een moordenaar, dat is die zoon van je'', zei Marja's moeder nu, terwijl ze mij van haar dochter probeerde los te trekken. Ze trok aan mijn haar, maar ik liet niet los. Vasthouden, bijten is lekker, dacht ik nog.

Maar toen kwam mijn moeder in actie. ,,Houd daarmee op, Michel'', zei ze zacht. Ik gehoorzaamde onmiddellijk en we gingen naar binnen, de moeder van Marja boos achterlatend.

De volgende dag mocht ik weer met mijn moeder de straat op. Toen ik de deur uithuppelde zag ik Saskia. Meteen rende ik op haar af en beet in haar arm. Die arm smaakte naar frambozenijs. Ook Saskia begon te huilen.

,,Rotjoch, laat mijn dochter los'', zei Saskia's moeder. Ze gaf me een klap, waardoor mijn moeder op haar beurt boos werd.

,,Dat kind is de schrik van de buurt'', zei Saskia's moeder toen. ,,Je moet er iets aan doen. Zo kan het niet langer.''

Mijn moeder nam me nu mee naar binnen. Ze ging naar haar slaapkamer en opende een kast. Na lang zoeken haalde ze een tuigje tevoorschijn. Ze deed het om mijn lijf en zei: ,,Nu ben je net een paardje.'' Vervolgens gingen we weer naar buiten. Saskia speelde nog altijd op straat. Ik wilde meteen op haar af huppelen, maar werd tegengehouden door een teugeltje dat mijn moeder vasthield. Vanaf dat moment kon ik niemand meer bijten. Maar de smaak van de armen van Marja en Saskia herinner ik me nog altijd.

    • Michel Krielaars