`Wat ik zing, moet over twintig jaar nog waar zijn'

De jonge rockgroep Editors schreef zijn debuutalbum `The Back Room' tijdens donkere dagen in Engelands tweede stad, Birmingham. Dit weekend spelen ze op Lowlands. ,,Wij zijn een liedjesband. Meeneuriën mag.''

Opeens springen ze als paddestoelen uit de grond: Engelse rockgroepen die inspiratie putten uit het new wave-verleden van een kwart eeuw geleden. Na Franz Ferdinand, Bloc Party, The Futureheads en Maxïmo Park is er nu Editors uit Birmingham, die het donkere doemgevoel van Joy Divison koppelt aan jubelende galmpop à la Echo & The Bunnymen. De groepsleden lagen nog in de wieg of waren nog niet geboren toen zanger Ian Curtis van Joy Division in mei 1980 zelfmoord pleegde.

,,Een tijdje geleden heb ik maar eens een cd van Echo & The Bunnymen gekocht'', zegt Editors-zanger Tom Smith, ,,om uit te vinden waarom die naam zo vaak genoemd werd in vroege artikelen over ons. Dat snap ik nu wel, maar het is beslist niet zo dat we hun muziek bestudeerd hebben voordat we zelf aan het componeren sloegen. Onze muziek straalt wel een Britse levenshouding uit, die onwillekeurig opduikt als je een rockband begint in een industriestad ten noorden van Londen.''

Is het zo doomy en gloomy in Birmingham, geboorteplaats van UB40 en Duran Duran? ,,Zo voelden we ons wel'', zegt gitarist Chris Urbanowicz. ,,In de begindagen moesten we ons in leven houden met baantjes in schoenwinkels en callcenters. De glamoureuze aspecten van de rock & roll waren nog ver weg, in een stad waar het altijd regent. Maar het heeft zijn nut gehad. Al die tijd waren we erop gespitst om pas naar buiten te treden als we een ijzersterk debuutalbum konden laten horen. Daarin zijn we geslaagd, vinden we zelf. In het dagelijks leven zijn we allang niet meer van die sombere types.''

Chris Urbanowicz (mooie jongen met modieus sluik kapsel), Tom Smith (boomlang en studentikoos), bassist Russell Leech en drummer Ed Lays werkten twee jaar aan hun debuutalbum The Back Room, een meeslepend werkstuk dat met fraaie songs als Lights, Munich en All sparks de belofte meer dan inlost. ,,We wisten al wat hard werken was'', zegt Smith, die ook een studie Engels voltooide. ,,De opmaat bestond uit eindeloos ploeteren en schaven aan de songs die we nodig hadden om vol vertrouwen naar de opnamestudio te gaan. Betekenisvolle teksten vind ik een voorwaarde. Alles wat ik nu zing, moet over twintig jaar nog waarheidsgetrouw klinken. Een zin als `This wicked city has dragged you down' is een oprechte afspiegeling van ons gevoel toen. Het is niet helemaal eerlijk om Birmingham daar de schuld van te geven. Het is juist een heel kleurrijke, multiculturele stad. Op straat hoor je veel Indiase popmuziek. Maar de satanische hardrock van Black Sabbath komt er ook vandaan.''

Hoewel ze er geen van vieren opgroeiden, verkozen ze Birmingham bewust boven de hoofdstad. ,,In Londen kun je als beginnende band nauwelijks groeien'', zegt Smith, ,,Vanaf het moment dat je met een beetje aardige muziek op een podium gaat staan, is er media-aandacht. Talentenjagers van platenmaatschappijen vallen over elkaar heen om een band met één goede song te contracteren. In Birmingham konden we onze muziek voorzichtig uitproberen en rustig een aanhang van fans opbouwen. Toen de pers eenmaal lucht van ons kreeg, waren we er klaar voor. Op dat moment waren we ook de enige jonge band in de stad waar wat om te doen was. In Londen ben je een week na een gloedvolle recensie alweer vergeten, omdat er dan een nóg hippere band in The Camden Barfly staat.''

Ze zien zichzelf het liefst geplaatst tussen `de intelligentere bands', aldus Tom Smith. Radiohead, R.E.M. en New Order scoren hoger in hun achting dan punkbands. ,,Als je dertien of veertien bent, zoek je naar bands als Oasis, die over Cigarettes And Alcohol zingen. Daar kun je in blijven hangen, maar voor de gevorderde muziekliefhebber komt er een moment dat je na gaat denken over de diepere aspecten van het leven. Wij vinden het geen schande als we tot de literate bands gerekend worden. Hoewel je echt geen letterkunde gestudeerd moet hebben om een Editors-liedje mee te zingen. Veel meer dan Joy Division zijn wij een liedjesband. Meeneuriën mag.''

Over een zo'n lied, het springerig-opzwepende Munich, hadden ze op een recente promotrip naar Duitsland veel uit te leggen. Chris: ,,Het is geen nummer over de stad München, het woord Munich komt er zelfs niet in voor. We geven nieuwe liedjes vaak werktitels, soms op een moment dat er nog helemaal geen tekst is en er zich zomaar een woord of een titel aandient. Munich was zo'n woord, misschien omdat de basistrack van het nummer in de verte een Duitse sfeer ademde. Het is de enige dichterlijke vrijheid die we ons veroorloven. Verder hebben onze nummers wel degelijk concrete onderwerpen.'' Live willen Editors energiek en zelfs euforisch klinken, zegt Urbanowicz. ,,We hebben twee jaar in het donker gezeten om op tijd voor dit festivalseizoen met iets goeds naar buiten te komen. Op Lowlands gaan we vlammen.''

Editors: The Back Room (Kitchenware/Play it Again Sam). Zondag 21 augustus staan Editors op Lowlands in de Flevopolder.