Talpa kwam

Mijn vlag staat sterk, achter drie bommen. En daaromheen ligt een haag van oorlogshelden. Alle veertig stukken zijn in de vorm van een kasteeltoren. Dit spelletje Stratego moet ik winnen. Ik heb maar één probleem: de televisie straalt nogal dwingend. Over vijf minuten begint Talpa, de eerste voetbaluitzending om zeven uur. En tegelijkertijd op het publieke net is de laatste avond van de WK atletiek in Helsinki.

Ik heb geen bord op schoot, wel de afstandsbediening in de hand. Op Nederland 2 maakt een balk onder in beeld me duidelijk hoe laat de 4x400 meter begint, kwart over acht. Dat is sinds jaar en dag mijn favoriete afstand. Terwijl voor mijn neus mijn maarschalk wordt neergehaald, schakel ik over op Talpa. Het oogt modern en fris, de kleuren knetteren plezierig. `Als je steeds achter je moet kijken, geeft dat veel stress', zegt analist Gullit over het trainersvak. De eerste samenvatting laat ik even lopen. Misschien is er mooie atletiek op het andere net. Zap.

Op het middenterrein van de atletiekbaan, kijkt een man een beetje zuur uit zijn ogen. Het is meneer Pajunen, de burgemeester van Helsinki. Had natuurlijk beter weer willen hebben, afgelopen week. Atletiek gaat slecht samen met wind en regenplassen op de baan. De burgemeester staat klaar om de medailles voor de 800 meter om te hangen.

Twee Nederlandse verslaggevers geven de hele week al uitzonderlijk kundige uitleg. Het is net of het gedachtegoed van good old Theo Reitsma is verdeeld over de twee commentatoren. Maar wat moet ik op Talpa-day met een live prijsuitreiking voor een race van gisteren? Zap.

Ik zie een witte pijl van de bal, over het voetbalveld, tot aan de doellijn lopen. Er staat een getal naast: 23.3 meter. Een zekere Barreto van NEC schiet de vrije trap naast. Logisch, drieëntwintig meter en nog wat is een heel eind. Pierre van Hooijdonk zei het even later op Talpa ook, na een paar gemiste vrije trappen: `Het been luistert niet altijd'. Mooiste zin van de avond. Reclame.

Een harde voice-over maakt me lekker voor een digitaal kanaal. `Versatel is kiezen voor je toekomst. Neem nu actie en mis geen enkele wedstrijd meer!' Dat ze het durven uitzenden. Dit weekend zaten duizenden gedupeerde abonnees thuis op de eerste beelden te wachten. Technische problemen. Ik kijk maar half naar het Stratego-veld naast me op de bank. Mijn manschappen gaan als kanonnenvoer ten onder. Zap.

Finland maakt zich op voor het slotnummer, de 4x400 meter mannen. De atleten banjeren heen en weer en kleden zich traag uit. Op deze hitsige tv-avond lijken de lopers slome duikelaars. De NOS-commentatoren wachten op de start. Wachten. Dat woord kennen ze bij Talpa niet. Zap.

Ik kijk naar de BBC. Daar zit de halfgod van de atletiek, vorstelijk tussen ex-hordenloper Colin Jackson en presentatrice Sue Barker: de grote Amerikaanse kampioen Michael Johnson. Hij draagt een donkerblauw overhemd op zijn zwarte lijf. Zijn mahoniehouten stem doet de wandjes van de studio trillen. Hij vertelt over zijn vriendje Wariner die straks als laatste de estafette loopt. Ik zie mooi beeld, show en sportkennis inéén.

Zappen kan niet meer. Ik volg de race op zijn Engels. De stem van de commentator slaat over als de USA wint: `Absolutely flying, floating down!' Minuten na de race ga ik over naar Talpa. Het voetbalprogramma is weg. Er loopt een man met een baard en helm door het beeld. Hij zwaait met zijn zwaard. Talpa heeft een ridderfilm opgezet. Naast me wordt mijn vlag omgetikt. Verloren.

    • Wilfried de Jong