Survival in de Ardennen - te paard

Sandra Smallenburg bereed een weekend lang de fourwheeldrive onder de paarden, en vergeleek 's avonds haar verwondingen met die van haar hotelgenotes

Dat zal ze toch niet menen? Met angst en beven zie ik hoe mijn gids Christine haar paard naar rechts stuurt, in de richting van een bergkam die naar mijn gevoel loodrecht omhoog wijst. Loopt daar echt een pad? Tijd om het te vragen krijg ik niet, want de merrie die ik berijd heeft al besloten zich aan de klim te gaan wagen. Met grote sprongen stort ze zich op de helling. Ik voel me naar achteren glijden in het zadel, en kan nog net mijn armen om de paardenhals slaan. Door de donkere manen heen zie ik smalle dennenstammen voorbijschieten. Zigzaggend zoekt mijn merrie haar pad. Ze hijgt, briest en steunt. En dan, opeens, is ze boven. Terwijl ik me bibberend weer opricht in het zadel, neemt zij stoïcijns een hap van een boom.

Het zijn stoere dieren, de Merenspaarden waarmee Christine Bouillon vanuit haar stal Les Olivettes in het Belgische toeristenplaatsje La Roche en Ardenne buitenritten organiseert. Klein van stuk maar met een groot hart. Hun oorsprong ligt in de Franse Pyreneeën, waar ze zich eeuwenlang konden bekwamen in het bergbeklimmen. `De 4x4 onder de paarden', zo worden de Merens op de website van Les Olivettes aangeprezen. Met hun lange manen en pikzwarte vacht hebben ze wel wat weg van Friese paarden. Maar, zegt Christine: ,,Friezen zijn showers, de Merens hebben tenminste echt lef.''

In de natuurgebieden van de Ardennen, die rondom La Roche behoorlijk ruig zijn, komen die eigenschappen goed van pas. Tot onze beproeving op de bergkam was de rit al niet bepaald voor watjes geweest. We waren rivieren met rotsige bodems overgestoken, we hadden een afdaling gemaakt door de bedding van een beek en daarbij kleine watervalletjes moeten trotseren, en we waren in volle galop over een smal bospad vol knoestige boomwortels geraasd. Gelukkig hield mijn cap de ergste klappen van laaghangende takken wel tegen. Maar tegen de vele braamstruiken was zelfs de sterkste rijbroek niet bestand.

DE RIVIER IN

Afgezien van enkele hardnekkige horzels leken de paarden nergens last van te hebben. Schijnbaar ongevoelig voor de doornstruiken hadden ze zich een weg gebaand door de begroeiing. En zonder enige aarzeling waren ze de rivier ingestapt om vervolgens met vaste tred over de losliggende keien naar de overkant te waden. Het sturen had ik trouwens al vrij snel na ons vertrek uit La Roche uit handen gegeven. Pogingen om mijn merrie behulpzaam om de grootste boomknoesten heen te leiden, waren door haar trots in de wind geslagen. Zij wist zelf wel wat de handigste route was.

Via vrienden had ik gehoord over de dappere paarden van Les Olivettes en op hun aanraden een weekend geboekt in het pension dat bij de manege hoort. Het kleine familiehotel, gevestigd in een fraaie villa uit de jaren twintig, ziet eruit als een huis uit een sprookje. Gelegen op een rots torent het hoog uit boven het rivierdal en het historische stadscentrum van La Roche. Houten picknicktafels op het bordes geven gelegenheid tot lunches met spectaculair uitzicht. Wie er plaatsneemt, wordt direct begroet door Victor, een zeer schattig wild zwijntje met streepjesvacht en hondenband. Het diertje raakte zijn hele familie kwijt bij een verkeersongeluk en heeft nu onderdak gevonden bij Les Olivettes.

Veertien kamers telt het pension, ieder met eigen badkamer en op landelijke wijze ingericht met bloemetjesbehang en rotan meubels. Mijn kamer, met krakende vloer en donkere hanenbalken, biedt direct uitzicht op de naastliggende stallen. 's Avonds laat hoor ik hoe Christine eigenhandig haar paarden van nieuwe hoefijzers voorziet voor de rit van morgen. 's Ochtends vormt het gehinnik van hongerige paarden een betrouwbare wake-up call.

PAARDENMEISJES

Afgezien van een Nederlands echtpaar met twee golden retrievers en een Amerikaanse studente die hiernaartoe is gekomen omdat Shakespeares Midsummernight's Dream zich in deze contreien zou afspelen, wordt het hotel geheel bezet door paardenmeisjes. In de entreehal struikel je over de rijlaarzen. En 's avonds bij het diner – aan iedere gast van Les Olivettes wordt gevraagd om tenminste een keer een gastronomisch menu à twintig euro te gebruiken in het hotel – rollen vanuit iedere hoek paardentermen over tafel.

Mijn hotelgenotes, allemaal ervaren ruiters want anders heb je hier volgens hen niets te zoeken, gaan ieder jaar met zijn allen op paardenvakantie. Maar zo spectaculair als bij Les Olivettes hebben ze het nog niet eerder meegemaakt, vertellen ze. Trots laten ze schrammen op armen en wangen zien en vertellen ze hoe één van hen vandaag in het zand heeft gebeten. ,,Je zult het wel merken morgen'', bezweren ze. ,,Die paarden zijn echt nergens bang voor.''

In een rustig tempo galopperen we over een zandpad. Ik sta rechtop in mijn stijgbeugels – na meer dan twee uur rijden is het zitvlak pijn gaan doen, ondanks het comfortabele trekkerszadel dat Christine in de Pyreneeën op maat heeft laten maken voor deze paardenrug. We passeren een weitje met een mannetjesezel die zo opgewonden raakt van onze stoet dat hij probeert zijn weidegenoot, een reusachtig Belgisch trekpaard, te beklimmen. Tevergeefs. Even later bereiken we het open veld, dikbilkoeien aan weerszijden, en zie ik aan de horizon twee schitterende volbloedpaarden galopperen. De silhouetten volgen ons als verre schaduwen. In mijn hoofd doemen de begintonen van de televisieserie Black Beauty op.

De idylle is maar van korte duur. Want dan stuurt Christine haar paard de berm weer in en begint het echte off the road-werk opnieuw. Over velden vol omgezaagde bomen gaan we, door glibberige beekjes en langs diepe afgronden. We slalommen met opgetrokken knieën tussen bemoste bomen door. En we trotseren waakhonden als we een stukje afsnijden over het terrein van een bevriende boer. De paarden geven, zoals steeds, geen krimp.

WEGVERSPERRING

En dan, na bijna drie uur rijden, herken ik plotseling de omgeving weer. Dit is het pad waar ik een dag eerder nog zo leuk gewandeld heb. Het pad dat opeens ophield omdat het versperd werd door takken en onkruid. Het pad dat ik alleen kruipend had kunnen voortzetten. Maar ditmaal ben ik anderhalve meter groter. Zonder gas terug te nemen stort de Merens van Christine zich op de wegversperring. Paard en ruiter lossen op tussen de bladeren. Dan volgen wij. Ik laat mijn teugels los, slaak een harde gil en sla mijn armen voor mijn gezicht. Voor me ontwaar ik nog net de zwarte paardenbillen van mijn voorgangster. Dan verdwijnen ook die uit het zicht. En bestaat de wereld voor heel even uit alleen maar groen.

Les Olivettes, Chemin de Soeret 12,

La Roche en Ardenne, België. Overnachting in hotel 24-43 euro p.p. (incl. ontbijt).

Halve dag paardrijden 35 euro, dagtocht 70 euro (incl. lunch).

Inl: www.lesolivettes.be of 0032-84-411652

    • Sandra Smallenburg