The Subways

Drie muzikanten in hun tienerjaren hebben het recht hun debuut Young For Eternity te noemen. Net zoals ze het recht hebben om onstuimig en een beetje simplistisch te klinken. Het Engelse trio The Subways speelt korte punky liedjes. Zanger/gitarist Billy Dunn heeft een effectieve stem: verbeten en grauwend zonder groot drama; een soort Kurt Cobain-light. Bassiste Mary-Charlotte Cooper blinkt uit in korte vinnige antwoorden, die ze haar aanstaande Dunn (het paar verloofde zich onlangs op het podium) in de koortjes geeft. Het zijn die tussenvoegsels die de liedjes van The Subways doen borrelen en bruisen. Bij de twaalf nummers van dit debuut – met de uitschieters Rock & Roll Queen, het titelnummer, en het koelbloedige Oh Yeah – heb je regelmatig het idee dat je het ergens al eerder hebt gehoord, maar het klinkt opnieuw hartveroverend.

Tegen het eind worden de nummers wat minder, maar dat is niet erg: muziek als dit moet kort en krachtig zijn. Dit is een stijl waarmee je na drie akkoorden de zaal op zijn kop hebt. Zoals de groep ongetwijfeld zal laten zien op 19 augustus, tijdens het Lowlands-festival in de Flevopolder.

The Subways. Young For Eternity (Warner 2564 62519)