Een kans voor Palestijnen

Sharons `ontruimingsplan' is nogal mysterieus door wat het allemaal niet is. Het is geen product van een vredesovereenkomst. In plaats van land voor vrede – het principe dat Israël de Sinaï deed teruggeven aan Egypte in 1982 – vertrekt Israël zo'n beetje unilateraal uit de Gazastrook, na minimale samenwerking met de Palestijnen en zonder de stevige belofte dat hun gewelddadige intifada weer zal losbarsten op het moment dat de kolonisten zijn vertrokken.

Evenmin is het plan een noodzakelijk stap in de richting van een onafhankelijke Palestijnse staat, aangezien het alleen maar gaat om een beperkte terugtrekking uit de veel grotere Westelijke Jordaanoever, wat het hart zou moeten zijn van een Palestina dat haar naam waardig is. Dus, net zo min als de Israeliërs er zeker van kunnen zijn dat de intifada niet opnieuw begint, kunnen de Palestijnen ervan op aan dat Sharon, nadat hij Gazastrook heeft verlaten, van plan is om op alle andere plekken stevig te blijven zitten. Aangezien het initiatief tot terugtrekking afkomstig is van Israël, zijn, vreemd genoeg, de enige mensen die hier op de korte termijn van zullen profiteren de 1,3 miljoen Palestijnen in de Gazastrook. De 8.000 kolonisten hebben meer dan een vijfde van het schaarse land in de Strook bezet. Gedurende de intifada moest Israël, om de kolonisten te beschermen, militaire eenheden in de Gazastrook behouden die, in de strijd tegen Palestijnse moordenaars en zelfmoordterroristen, veel onschuldige burgers hebben gedood. Dus, zelfs als de Israëlische terugtrekking niet wordt gevolgd door economische hulp – wat wel het geval zou moeten zijn – zal het vertrek van de Israëlische kolonisten en de soldaten het leven in de Strook verbeteren.