Gouden sprong verdrijft blessureleed

De Zweedse hoogspringster Kajsa Bergqvist (28) heeft er tien jaar over gedaan om wereldkampioen te worden. Een operatie aan de achillespees verdreef alle blokkades, waarna ze gisteren alsnog de titel veroverde.

Twijfel, altijd is er die twijfel als sporters terugkeren van een blessure. Zelfs een reeks van zeven overwinningen kon voor aanvang van de wereldkampioenschappen atletiek de onzekerheid niet wegnemen bij de Zweedse hoogspringster Kajsa Bergqvist. Maar in de roes van de competitie vertoonde de springveer uit Sollentuna in een druilerig Helsinki geen spoor van aarzeling. Zelden is een finale hoogspringen zo gedomineerd als gisteren door Bergqvist, die haar eerste gouden WK-medaille emotioneel begroette.

De tranen van Bergqvist waren deze keer niet alleen het gevolg van sportief geluk. In haar geval zat de emotie dieper, omdat de atlete als gevolg van een operatie aan haar achilleshiel tien maanden inactief is geweest. ,,Een jaar geleden keek ik met mijn been in het gips naar de Olympische Spelen in Athene en nu wereldkampioen worden, het is nauwelijks te bevatten.''

Dat mag Bergqvist zo ervaren, de werkelijkheid sprak gisteravond een andere taal. De Zweedse vertoonde geen spoor van zwakte op een avond dat de kou haar grootste bedreiging vormde. Gewikkeld in een deken bracht Bergqvist de tijd tussen haar sprongen door; om de kilte geen vat op haar spieren te laten krijgen.

Bergqvist wekte gisteren de indruk zowel mentaal als fysiek sterker uit haar gedwongen rustperiode te zijn voortgekomen. Technisch was ze zelfs ver boven haar concurrenten verheven. De blondine sprong zo katachtig, zo gracieus en zo effectief dat vanaf haar eerste poging duidelijk was wie wereldkampioen zou worden. Ze onderscheidde zich vooral met haar heupen, die ze met een korte, felle beweging boven de lat dusdanig krachtig omhoog drukt, dat ze als een luipaard over de lat kronkelt. Haar serie bevestigde de suprematie: alleen op twee meter toucheerde ze de lat, voor alle andere hoogten had ze één sprong nodig. Zelfs voor de winnende 2,10 meter, een hoogte die ze dit seizoen nog niet had overwonnen.

Zoals Bergqvist een week geleden al had voorspeld, moest ze een seizoensrecord breken om kampioen te worden. Maar waar zij er in haar voorbeschouwing van uitging dat de concurrentie met Anna Chicherova en Jelena Slesarenko uit Russische hoek zou komen, waren de Amerikaanse Chaunte Howard en haar landgenote Emma Green onverwacht haar grootste rivalen. Hoewel rivalen, Bergqvist gaf beiden geen moment het gevoel dat er meer dan kruimels te rapen waren.

Howard kwam met een sprong over twee meter nog het dichtst in haar buurt, maar 2,02 meter was te hoog gegrepen voor de Amerikaanse, die als een kind zo blij was met zilver. Dat gold overigens ook voor Green met haar bronzen medaille. En de Russinnen? Die één ontbrak, de ander was niet goed genoeg. Slesarenko moest afhaken nadat ze in het atletendorp haar enkel had verzwikt en Chicherova was in het heetst van de strijd niet in staat over twee meter te springen.

Hoewel de pijn van haar absentie bij de Olympische Spelen in Athene nog niet is verdwenen, was de operatie misschien wel het beste wat Bergqvist kon overkomen. Vanaf haar entree in 1995 kwakkelde ze met een zwakke achillespees. Steeds had ze pijn, hetgeen haar prestaties nadelig hebben beïnvloed. Want de hoogspringster heeft geen erelijst die past hij haar kwaliteiten. Ze werd in 2002 weliswaar Europees kampioen in München, maar op de toernooien die er in de atletiek echt toe doen, kwam ze nooit verder dan een derde plaats. Bergqvist won in 2002 brons bij de Spelen in Sydney, een resultaat dat ze kopieerde bij de WK's van 2001 in Edmonton en 2003 in Parijs.

Bevrijd van de eeuwige pijn demonstreerde Bergqvist gisteravond eindelijk haar uitzonderlijke kwaliteiten. Bergqvist: ,,Vanaf 1995 was er steeds wat. Een altijd maar die ondankbare klasseringen; dan weer vijfde, dan weer vierde, soms derde, maar nooit eerste. En als je dan eindelijk wereldkampioen wordt, is dat gevoel niet te beschrijven. En als iemand mijn naam een jaar geleden in verband had gebracht met de wereldtitel, zou ik die persoon meewarig hebben aangekeken. Hier had ik na de operatie geen moment rekening mee gehouden, temeer omdat ik op 1 juni pas mijn eerste wedstrijd sprong. Het ging weliswaar best goed, ik won ook zeven keer op rij en sprong een aantal keer over twee meter, maar in de trainingen bleef ik problemen met mijn techniek houden. Maar daar had ik vanavond geen last van.''

Nadat Bergqvist zich met een sprong van 2.02 meter had verzekerd van de wereldtitel deed ze een aanval op het wereldrecord, dat met 2.09 meter al vanaf 1987 op naam staat van de Bulgaarse Stefka Kostadinova. Ze slaagde er niet in over 2.10 meter te springen, hoewel ze met haar derde poging er dichtbij zat en aantoonde op dit moment de enige te zijn die dat belegen record kan verbeteren. Bergqvist: ,,Vanavond was ik te blij met de wereldtitel om een serieuze poging te doen, maar 2.10 is niet onbereikbaar.''

    • Henk Stouwdam