Goede medische zorg in de stervensfase 1

In het artikel `Artsen laveren tussen lijden en overlijden' (NRC Handelsblad, 3 augustus) wordt gesteld dat Nederland eerst euthanasie regelde en nu pas oog heeft voor stervenden. Met deze bewering wordt volgens mij een belangrijk misverstand in stand gehouden: euthanasie is namelijk geen medisch handelen en een arts hoeft dan ook geen gevolg te geven aan een verzoek.

De verwarring ontstaat uit het feit dat alleen medici euthanasie tot uitvoer mogen brengen en sommige artsen euthanasie als behandelingsoptie zien. Als een patiënt onbehandelbare pijn lijdt of dreigt te stikken in de laatste levensfase, dan is sedatie, waaraan de patiënt mogelijk overlijdt, goed medisch handelen. Natuurlijk vond sedatie reeds plaats voordat palliatieve sedatie een begrip werd en euthanasie wettelijk geregeld was. Artsen hebben ook vroeger uit erbarmen gehandeld en het zal in de ons omringende landen niet anders zijn.

Euthanasie heeft te maken met autonomie van de patiënt en palliatieve sedatie komt voort uit medisch handelen, beide zijn maatwerk.

Het is schandalig artsen te criminaliseren (zie zaak Peter Vencken) en niet wenselijk dat patiënten euthanasie als een recht claimen. Het is goed dat er gediscussieerd wordt over bovenstaande zaken op juridisch niveau en binnen de medische beroepsgroep, waarbij goede voorlichting aan het publiek onontbeerlijk is. Met een goede arts-patiëntrelatie, waarbij open communicatie een voorwaarde is, en met scholing en nascholing binnen de beroepsgroep is het ook in de toekomst mogelijk goede medische zorg te leveren in de stervensfase.

    • A. Brinks
    • Scen Arts Palliatief Consulent