Op zijn oude dag toch nog wereldberoemd

Nog maar een maand geleden zong de Cubaanse zanger Ibrahim Ferrer, sinds 1997 wereldberoemd door zijn optreden in de Buena Vista Social Club, zijn bolero's op het North Sea Jazz Festival. Vorige week onderbrak hij zijn tournee en keerde hij ziek terug naar Cuba, waar hij zaterdag stierf, 78 jaar oud. In oktober zou hij nog twee concerten geven in ons land.

Het leven van Ibrahim Ferrer, geboren in 1927 in Santiago, Cuba, kenmerkte zich door diepe dalen. De op een dansfeest geboren Ferrer was in zijn kindertijd ernstig ziek en verloor vroeg zijn ouders. Om te overleven verkocht hij snoepgoed en zong hij op straat. Als zanger verwierf hij naamsbekendheid bij het Orquesta Chepín-Chóven, de topgroep van Santiago en het orkest van de legendarische Cubaanse musicus Beny Moré. Later was hij lid van Los Bocucos, dat onder leiding stond van trompettist Roberto Correa.

Hoewel Ferrer genoot van het zingen voelde hij zich altijd in de schaduw staan van de andere musici in de band. Volgens hem had men weinig vertrouwen in zijn zangkunst en werd hij soms zelfs tegengewerkt. ,,Er werd mij in die jaren altijd gezegd dat ik niet goed genoeg was'', vertelde hij onlangs in deze krant.

Opgelucht verliet Ferrer in '91 de muziekwereld. Dat betekende wel dat hij zijn dagen moest vullen als lootjesverkoper en schoenenpoetser om in zijn onderhoud te voorzien. Toen de bekende orkestleider en arrangeur Juan de Marcos Gonzalez hem vroeg of hij wilde meewerken aan opnamen van de Amerikaanse musicus en producent Ry Cooder weigerde hij aanvankelijk. Hij had naar zijn idee genoeg geleden door de muziek.

Toch liet Ibrahim Ferrer zich overhalen en mede door de muziekdocumentaire van cineast Wim Wenders over deze opnamesessies werd het album Buena Vista Social Club een wereldwijde bestseller. De weemoedige, ontspannen Cubaanse son-muziek van stokoude Cubaanse zangers zoals Ferrer, Omara Portuondo en Compay Segundo, die sinds jaar en dag in de luwte of op nationaal niveau op Cuba musiceerden, was zelfs goed voor een Grammy Award. Ferrer's twee solo-albums uit 1999 en 2003 waren beide ook uitermate succesvol. Hij won er prijzen mee tijdens de Latin Grammy Awards.

Ferrer was een zachtaardige, naïeve man, die was overrompeld door zijn plotse succes. Hij moest wennen aan zijn nieuwe leven, waarin geld geen probleem meer was. Hij kon een beter huis betalen en zorgen voor zijn grote familie. Maar er werd geprofiteerd van zijn vrijgevigheid. ,,Ik zou willen dat ik oplichters eerder herkende, maar ik laat me veel te makkelijk overhalen.

De zanger had graag gewild dat hij jonger was om meer van dit late succes te kunnen genieten. Want ondanks dat het hoofd en het hart graag wilden, werkte het stramme lijf niet altijd meer mee. Zijn stem werd bovendien steeds zachter en boette door de jaren aan kracht in. ,,Ik zou mijn publiek meer willen geven dan ik nu kan'', zei hij. ,,Maar het is goed. God heeft me dit leven zo gegeven. En ik laat nu in elk geval wat achter.''