Frank Black

Nog juist voordat Frank Black vorig jaar aan zijn lucratieve Pixies-reünie begon, voltooide hij in vier dagen het solo-album Honeycomb. In Nashville liet hij zich begeleiden door veteranen uit de country- en soulwereld als pianist Spooner Oldham, drummer Chester Thompson en gitaristen Steve Cropper, Buddy Miller en Reggie Young. Omringd door zoveel talent klinkt Frank Black ontspannen als nooit tevoren, in een sfeer die het midden houdt tussen Bob Dylans John Wesley Harding en de trage blanke soul van Dan Penn. Diens Dark end of the street is al door veel groten uit de pophistorie vertolkt, maar Black komt er mee weg omdat hij zich met een klein stemmetje in dienst van het lied stelt. Zo ook de koddige Song of the shrimp, een bloedserieuze versie van een nummer dat in Elvis Presley's origineel vooral als stoplap diende voor de oerslechte film Girls, girls, girls. De Sturm und Drang van veel Pixies-materiaal maakt plaats voor rust en berusting, in prachtige liedjes als Lone Child en Atom in my heart die autobiografischer lijken dan alles wat Black eerder maakte. Dieptepunt is het valse duet Strange goodbye met mevrouw Jean Black, maar ook dat past bij de manier waarop Frank Black de grote Hank Williams (en diens valse echtgenote Audrey) achterna gaat als een van de onvergetelijke ambachtsmannen van Americana-liedkunst.

Frank Black: Honeycomb (Cooking Vinyl/Bertus)

    • Jan Vollaard