Engeland zal en moet `Ashes' een keer winnen

Het Engelse cricketteam zal en moet van Australië een keer de `Ashes' winnen, alleen al om commerciële redenen. De umpires werken wel mee.

Met twee runs verschil versloegen de Engelse cricketers op Edgebaston (Birmingham) in de tweede testmatch van de strijd om `The Ashes' hun aartsrivaal wereldkampioen Australië. Het was het kleinste verschil in de bijna honderdjarige geschiedenis van deze historische tweestrijd.

Engeland had het eerste duel twee weken geleden kansloos op het Londense Lord's verloren. Het is nu 1-1 en Engeland staat op zijn kop nu de Ashes na meer dan twintig jaar binnen bereik lijken. Zeker nu komende donderdag de Australische sterbowler Glenn McGrath, net als in Birmingham, er in Manchester op Old Trafford niet bij zal zijn. Hij verzwikte zijn enkel een half uur voor het begin van de tweede Test toen hij op een bal stapte. McGrath beslist morgen of hij terugkeert naar Australië wanneer ook de laatste twee testmatches voor hem onhaalbaar zullen zijn.

De afwezigheid van McGrath, die in Londen Engeland nog in zijn eentje oprolde, bleek in Birmingham van doorslaggevende betekenis voor de Australische aanvoerder Ricky Ponting. In de ontstane euforie in de Engelse moet hij meer dan ooit het volgepakte Old Trafford vanaf komende donderdag vrezen. Bovendien dreigen scheidsrechters Kuerten en Bowden te bezwijken in die hektiek van de media en commercie die schreeuwen om eindelijk een Engelse winst van `The Ashes'. Ponting beet bijna zijn tong af toen hij zaterdagmiddag na de derde speeldag in het algemeen enkele beslissingen in een radio-interview aan de orde stelde. Zonder daarbij de scheidsrechters te noemen. Toen daarop werd doorgevraagd somde hij een paar foute beslissingen van zijn eigen batslieden tijdens de vrijdag. Een uitvlucht.

Kritiek op scheidsrechters in het internationale cricket komt je met forse boetes duur te staan, maar het was overduidelijk wat hij bedoelde. Met name een aantal zogeheten leg before wicket (lbw's), die niet werden gegeven, hielpen Engeland in een fase van de tweede innings, waarin de Australische bowlers Lee en Warne de thuisploeg dreigde te vermorzelen, toch nog aan een redelijke score van 182. Een lbw is vaak erg arbitrair, te vergelijken met het geven van een strafschop in het voetbal. Bij een lbw blokkeert het been van de batter de bal die anders het wicket zou hebben geraakt. De Australische wonderbowler Shane Warne produceerde zaterdag een schoolvoorbeeld van een lbw. Maar de Nieuw-Zeelandse arbiter deed alsof zijn neus bloedde en negeerde het appel van Australië om een `out' van de Engelse batter Lee. Daardoor kon Engeland twintig, dertig runs extra scoren. Net de runs die Australië een dag later in zijn inhaalrace tekort kwam.

De 282 runs, die Australië in de laatste innings in drie dagen moest maken, zouden in ieder geval voor opnieuw een volgepakt stadion en naar later bleek een zinderend slot zorgen. Australië, waarbij Shane Warne (42 runs) en Brett Lee (41 not out) nu met het bat een hoofdrol speelde, kwam uiteindelijk drie runs tekort voor de winst en strandde op 279.

Vooral Lee zal daar nog lang over napraten. Hij werd door de tactiek van de Engelse bowlers, die de meeste ballen met grote snelheid vooral kort op het lichaam gooiden, veelvuldig geraakt aan handen en schouders. Hij bleef moedig overeind, maar zijn partner Kasprowicz werd het uiteindelijk in het zicht van de haven te veel; heel licht van de handschoen gevangen door wicketkeeper Jones op het bowlen van Harmison.

Het had net zo goed andersom kunnen uitvallen. Het was ongetwijfeld weer een van die beslissingen waar de Australische aanvoerder Ricky Ponting het zaterdagavond al over had. Maar heel Engeland – het publiek, de media, de Engelse Cricket Bond, de sponsors – is opgetogen. De Ashes moeten een keer worden gewonnen, `one way or the other'.

    • Geerhard de Grooth