Ruwheid papier biedt unieke identificatie

Elk stuk papier, karton of plastic draagt van nature een unieke identificatiecode met zich mee. Met behulp van een simpele laserscanner is het mogelijk de microscopische ruwheid van het oppervlak te karakteriseren. En die blijkt, net als een vingerafdruk, voor elk velletje papier of plastic anders. Volgens Russell Cowburn en zijn collega's van het Imperial College in London kan deze intrinsieke code de meeste vormen van fraude onmogelijk maken (Nature, 28 juli).

Voor het opnemen van de vingerafdruk wordt een eenvoudige diodelaser (uit een DVD-speler) langs een rechte lijn over een afstand van zo'n vier centimeter over een velletje of kaartje heen bewogen. Het laserlicht verstrooit na reflectie aan het oppervlak naar alle kanten. Vier detectoren die rondom de laser geplaatst zijn leggen de intensiteit van het verstrooide licht in verschillende richtingen vast. Minuscule variaties in het oppervlak zorgen ervoor dat de intensiteit van het verstrooide licht op elk positie anders is: de scan langs de lijn vertoont een volkomen willekeurig patroon van pieken en dalen.

Wanneer twee van dergelijke patronen, afkomstig van verschillende velletjes, met behulp van wiskundige technieken met elkaar worden vergeleken, blijken de patronen onafhankelijk van elkaar te zijn, net als de vingerafdrukken van twee verschillende personen. Twee op het oog even willekeurige scans van hetzelfde velletje geven wel een sterke correlatie te zien, ook als het velletje tussen het opnemen door is verkreukeld, beschreven, ondergedompeld in water en weer gedroogd. Volgens de onderzoekers is de microscopische oppervlakteruwheid van een document niet te kopiëren. Het vastleggen van de informatie vergt per scan een paar honderd bytes aan geheugen.