Rottevalle Ureterp

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Friesland

In een tunneltje onder wat men hier voor een drukke verkeersweg houdt, speelt een schuilende Media Expresse-bezorger met zijn iPod. Wij plonzen door. Betrekkelijk beschermd, want we dragen onze regenbroeken. De code is dat de regen stopt zodra de wandelaar met veel geharrewar dat warme ding heeft aangetrokken. Eigenlijk gaat het altijd zo.

Vandaag niet. Het plenst door en dat duurt zo te zien nog wel even. Nijdig kroos trekt alle ingedruppelde gaten direct dicht. Op de boomstammen genieten slakken met blote bruine lijven van glij-natte schors. Het doorweekte vee berust met stille hoeven in de wijde weide. Kalveren vormen een druipende chorus line. Kletsnatte veulens vinden de wereld een zooitje.

Man weet met wat vriendelijke woorden de belangstelling van een koe te wekken. ,,Een geslaagd contact'', citeert hij J.J. Voskuils Het bureau.

Ineens is het droog. Broek uit, hoed af, jack los. Pfff. De Media Expresse-bezorger fietst voorbij, remt en schuift een Donald Duck in een brievenkast aan een hek. Scherp zonlicht schijnt fataal op zijn pet.

Ho! Opnieuw klettert het met bakken uit de hemel. Broek aan, jack dicht. Hoed niet. Te warm. Achter de bomen stort het water in rechte lijnen het omstruikte grasland in. Een waterhoentje steekt over, op zijn hoge poten rent het onder een schuine hoek, met de motoriek van iemand wiens armen op zijn rug gebonden zijn.

Dan is het weer droog en pufwarm, dan regent het, en hard, dan niet, dan wel. En telkens volgt de exercitie met de regenkleding.

Nu schijnregent het alleen nog wat onder de bomen. `Fokrammen te koop' lees ik, en ook dat die beesten `2x arr.' zijn. Er staat een wielloze treinwagon in de elzenhaag naast een wei. Het was de `Friesland Expresse' vermelden verschoten letters op zijn flank. Hij herbergt een gerieflijke schapenstal met een hangkribbe vol voer.

Intussen is dit de route van de mooie laantjes, smal en breed, met asfalt of klinkers of zwart zand, en steeds door zware takken overhuifd. Stemmig weiland achter de bomen en heel veel boerderijen met in de nok een `uilenbord', de dakversiering die helemaal geen uilen afbeeldt maar twee naar elkaar genegen zwanenhalzen.

We worden vergast op een laatste bui. Hij is niet stralend maar wordt geleverd per dwarreldrup. De zon schijnt er dwars doorheen, uit een leitjes-grijze lucht.

Beregend landschap ruikt naar ontwaken in een hooiberg. Alles is afgelapt, alles blinkt. Elk sprietje pronkt met een snoer van druppelparels.

15 km. Kaarten 15, 16, 17 uit: Zevenwoudenpad. Uitg. Wandelplatform-LAW, Amersfoort 2001. Tel. taxi 0512 512484.