Olga, de weekendpony

Altijd al een hond willen hebben die je het hele jaar kan laten buiten staan. Ze heet Olga. En het is een Shetlandpony.

Eigenlijk hadden we, via www.marktplaats.nl, Vosje (zie foto) gekocht. Althans, zo noemden we hem, want hij had eigenlijk geen naam. Vosje was een ruin met op zijn geschoren linkerbil een uitgespaard hartje; een paardje zo sukkelig dat wij wel van hem moesten houden omdat anders niemand het zou doen. Helaas bleek Vosje - ook dat nog - niet in het bezit van een paspoort. En aangezien de pony is bedoeld voor bij het huisje in Frankrijk (doordeweeks bij de buurvrouw met de schapen, in het weekeinde in onze achtertuin) kon Vosje het niet zijn.

Olga dus. Een beeldschone merrie, bruin met lange witte manen, zes jaar oud, bereden en verkeersmak. Een droom. De tuin knapt er ook helemaal van op. 'Luister', zeg ik vanuit mijn tuinstoel, met een zak wortels en de gebruiksaanwijzing van de Shetlandpony van Janine Verschure op schoot, terwijl de meisjes als vliegen rondom Olga dansen. 'Weinig grote paarden zijn zo intelligent als een Shetlandpony.' De meisjes verbaast dat niets. En: 'Een Shetlander weet als geen ander zijn voorkeur te bepalen voor wat betreft de personen in zijn omgeving, waarbij opvalt dat kinderen meestal favoriet zijn boven volwassenen.' De meisjes kijken elkaar veelbetekenend aan. 'Shetlanders weten perfect mensen te bespelen. Als ze goed zijn opgevoed en voldoende vertrouwen in mensen hebben, ontwikkelen ze bijna hondachtige manieren. Veel Shetlanders bedelen bijvoorbeeld om voer, volgen hun baasje overal en eisen zijn of haar aandacht op.' Het klopt precies! Meisjes op de trampoline? Olga bij de trampoline. Meisjes op de schommel? Olga bij de schommel. Meisjes in het badje? Olga bij het badje.

De zon scheen, de wijn smaakte nog heel zoet en een bijzondere vriendschap leek gesloten. 'Ik wist niet dat het zo zou zijn', fluisterde het jongste meisje en kneep zichzelf daarbij in de arm om te kijken of ze niet droomde. 'Ik heb al echt een band met haar', herhaalde het oudste meisje steeds.

'Luister', ging ik verder, 'Een Shetlandpony heeft gevoel voor humor. De eigenaar zal minstens zoveel humor nodig hebben om de grappen van de pony naar waarde te kunnen schatten. In plaats van boos te worden om eigenzinnig gedrag, kunt u beter reageren op een manier die past bij een Shetlander: lach erom!'

Leider

God, wat hebben we gelachen. We moesten al erg lachen toen zij tijdens de eerste wandeling opeens stokstijf bleef staan, en we moesten ook vreselijk lachen toen zij - omdat zij geen zin meer had in de ruiter op haar rug - gewoon ging liggen, en we hadden ook vreselijk veel pret toen zij voor de tweede keer uitbrak (een aanloop en toen een buikschuiver onder de draad door), maar het werd pas echt lachen toen zij niet meer mee wilde lopen aan een touwtje. Het is uit liefde dat het jongste meisje het touw zo lang mogelijk bleef vasthouden ('Anders rent zij de straat op', huilde ze), maar 20 kilo meisje legt het toch af tegen 250 kilo Shetlander.

Na een week snakte Olga duidelijk naar een leider in plaats van de voedselpakketten die zich haar baasjes noemden. Dus moest de man in huis - die zich heilig had voorgenomen zich niet te bemoeien met deze meisjesdroom - er toch aan te pas komen. 'Loop jij dan eens met haar. In jou erkent ze vast haar kuddeleider.' De pijn in zijn kruis herinnert nog aan het tegendeel.

Wat zou ik graag een hond hebben die je het hele jaar kan laten buiten staan.