Wie is de Dief? (slot)

Nu de familie Eskimomuis haar intrek heeft genomen in een mooie glazen bak kunnen Rintje en zijn moeder weer rustig gaan slapen. Ze hoeven zich geen zorgen meer te maken dat de ijskast wordt leeggesnoept, want de familie Eskimomuis heeft genoeg aan het grote pak muizenvoer waarvan ze te eten krijgen.

,,Slaap lekker, meneer en mevrouw Eskimomuis'', zegt Rintje voordat hij naar zijn mand gaat. ,,Dag Pegel en Bibber, kruip maar lekker onder jullie houtkrullen!''

Hij aait voorzichtig met zijn poot over de kleine muizenruggetjes. ,,Welterusten!' roept de hele familie Eskimomuis. Ze hebben allemaal hun eskimojassen uitgedaan, behalve moeder Eskimomuis.

,,Het spijt me'', zegt ze. ,,Ik kan er niet aan wennen. Zo naakt zonder jas.''

,,Het gaat wel over'', zegt Rintje. ,,Over een tijd weet u niet beter.'' Dan kruipt hij lekker in zijn mand.

Eerst ligt hij nog wat te woelen maar dan valt hij in een diepe slaap. Hij droomt dat hij met mama in het vriesvak woont en dat ze allebei dikke eskimojassen aanhebben. Dan gaat de ijskast open en opent een grote reuzenmuis het vriesvak.

,,Wat een lekker hapje'', zegt de reuzenmuis. Hij wil mama en Rintje pakken en Rintje begint te blaffen van angst. Hij voelt de enorme muizenpoot al op zijn schouder en dan... wordt hij wakker.

Mama schudt aan zijn schouder. ,,Je hebt gedroomd'', zegt ze. ,,Kom, het is tijd om op te staan.''

Samen gaan ze naar beneden.

,,Eerst de familie Eskimomuis even begroeten'', zegt Rintje. Hij loopt naar de glazen bak. Maar hij ziet alleen maar houtkrullen en geen muizen. ,,Wakker worden!'' zegt hij. Rintje woelt met zijn poot door de krullen. ,,Mama!'' roept hij. ,,Ze zijn weg!''

,,Hoe kan dat nou?'' zegt mama en ze kijkt de hele bak na. ,,Wat is dit?'' zegt ze. In haar poot heeft ze een stukje papier.

,,Het is een briefje.''

,,Lieve Rintje en moeder van Rintje, het spijt ons heel erg maar we zijn weer verder getrokken. Dit nieuwe glazen huis is heel mooi, maar we zijn nu eenmaal eskimomuizen en we hebben vrieskou nodig om ons heen. Vooral mijn vrouw kon maar niet wennen aan de warmte. We zullen nooit vergeten hoe lief jullie voor ons waren. Jullie hoeven niet bang te zijn dat we ooit nog iets uit jullie ijskast snoepen. Van ons allemaal een muizenpoot. Ma, Pa en Pegel en Bibber Eskimomuis.''

Er biggelt een kleine traan langs Rintjes snuit.

,,Ik vond ze net zo leuk'', zegt hij.

,,Ach'', zegt mama. ,,Voor de muizenfamilie is het beter zo. Ze vinden vast weer ergens een leuk vriesvak. En in onze ijskast ligt nog wel iets om jou te troosten.''

EINDE

Meer over Rintje op www.rintje.nl

    • Sieb Posthuma