Portuondo zingt zacht het best

Wat doe je als je op je oude dag onverwacht toch nog wereldberoemd wordt? Er met volle teugen van genieten en gewoon doorgaan met het werk. Dat doet althans de Cubaanse chanteuse Omara Portuondo die gisteren in het kader van de Robeco Zomer Concerten voor de tweede keer in het Concertgebouw stond.

Portuondo was al tegen de zeventig toen Nederland haar leerde kennen als lid van de Buena Vista Social Club. Dat is inmiddels acht jaar geleden in welke tijd ze twee platen maakte op haar eigen naam. Haar optreden was op papier gewijd aan de laatste daarvan, Flor de Amor, maar kreeg al snel zijn eigen dynamiek. De zangeres had namelijk een prima orkest meegebracht waarvan de leden graag wilden bewijzen dat ze meer konden dan begeleiden.

De oude dame vond dat wel een goed idee waardoor het concert soms het karakter van een `descarga' kreeg, het Cubaanse equivalent van een jazzy jam session. De oude Papi Oviedo benutte de ruimte die hij kreeg om op zijn tres een Chuck Berry-achtige solo te spelen die hij voltooide met de `gitaar' minutenlang rustend op zijn schedel. De zaal ontving deze ego-trip met luid gejuich; een kwartier later bleek Oviedo echter niet te beroerd in een ballade heel dienstbaar achter Portuondo te staan op een verder leeg podium.

Doordat er voortdurend musici kwamen en gingen had het concert iets rommeligs, wat door de zangeres nog werd versterkt door het activeren van het publiek. Meer dan meeklappen en uit de zetels rijzen zat er aan beweging echter niet in want voor dansen was er geen ruimte. De zaal was helemaal uitverkocht; op het podium achter de musici waren zelfs stoelen bijgezet.

Intieme momenten waren er wel, bijvoorbeeld de tweetalige versie van Gerhswins `The Man I Love' maar ze waren schaarser dan op de cd, waarvan de titelsong pas na anderhalf uur opdook. Wie dacht dat het daarmee afgelopen was, vergiste zich. Omara plakte er nog een half uur aan vast met als hoogtepunt het in het Portugees gezongen `Casa Color' van de Braziliaan Carlinhos Brown. Intiem voorgedragen met veel gevoel voor nuance en begeleiding van een half orkest (toch nog zes man) op pianissimo-volume.

Omara Portuondo klinkt het overtuigendst als ze zacht zingt maar wilde gisteren blijkbaar laten horen en zien dat ze best nog heftig feest kan vieren. Jammer voor de mensen met huiskamer-oren.

Concert: Omara Portuondo met orkest. Gehoord: 2/8; Concertgebouw, Amsterdam