Culturele kortsluiting

Omdat een gewetensvolle televisierecensent zich niet kan beperken tot programma's van de VPRO en de NPS heb ik gisteravond van half tien tot half twaalf naar SBS6 gekeken, een zender waar ik, voorzover ik mij kan herinneren, nooit langer dan enkele minuten naar heb gekeken.

Het eerste programma heette Mijn mooiste dag. Het gaat er in dit programma om dat bevriende stellen elkaars bruiloft organiseren. Ten slotte wordt de bruiloft zelf in beeld gebracht waarbij er speciale aandacht is voor de tranen. Hoogst merkwaardig was de rol van de presentatrice die zich op assertieve wijze bemoeide met de keuzes die het organiserende paar maakte. Het waren vooral haar keuzes die prevaleerden, zodat het programma gemakkelijk in een kwartiertje had kunnen worden samengevat door simpelweg het organiserende paar weg te laten en de beslissingen van de presentatrice in beeld te brengen. Ik vond Mijn mooiste dag vooral een ongelofelijk vervelend programma, maar dat komt misschien omdat ik geen liefhebber van bruiloften ben.

Wat ik al vermoedde, bleek aan het eind van het programma het geval: de zaak was betaald door de leveranciers van de bruiloftsbenodigdheden, die we aan het werk hadden gezien. Deze constructie verklaart waarschijnlijk ook de dominante rol van de presentatrice. Zij stuurt het organiserende echtpaar onverbiddelijk naar de sponsors van het programmma. Dit programma, dat in feite een grote reclamespot was, werd regelmatig onderbroken door omvangrijke reclameblokken. Laten we hopen dat de hervorming van ons televisiebestel ten slotte twee zenders zal opleveren waarin de huidige NPS een belangrijke rol kan blijven spelen en reclame volledig afwezig is; inderdaad, een BBC-achtige situatie. De plannen van het kabinet op dit punt zijn even idioot als de voorstellen van ex-minister De Graaf, vandaar dat we redelijkerwijze mogen aannemen dat ze in de komende twee jaar zullen sneuvelen.

Op Mijn mooiste dag volgde het Hart van Nederland, een soort alternatief nieuwsprogramma. Dat begon met twee stoffelijke overschotten waar een crimineel luchtje aan zat, gevonden respectievelijk in een Utrechts plantsoentje en het Wilhelminakanaal in Tilburg. Het belangrijkste nieuws was de snelle verspreiding van de `gele sluipmoordenaar', het Jacobskruiskruid. Eten paarden meer dan 7 procent van hun lichaamsgewicht van dit plantje, dan gaan ze dood. De suggestie werd gewekt dat een meerderheid van de Nederlandse paarden het niet lang meer zal maken. Na een korte onderbreking voor een nogal luidruchtige weerman veranderde het Hart van Nederland welhaast ongemerkt in Shownieuws. Hier was het laatste onderdeel kennelijk het gewichtigste. ,,Het is zover'', zeiden de beide presentatrices, ,,de beelden zijn vanavond per satelliet ontvangen: Albert West is in Afghanistan aangekomen!'' Dat is inderdaad groot nieuws, dat de hele strategische situatie in Afghanistan grondig zal veranderen.

Tot zover mijn subjectief oordeel over twee uur SBS6, die ik eigenlijk verrassend onnozel en slaapverwekkend vond, terwijl ik had verwacht me te zullen ergeren aan luidruchtige vulgariteit. Mijn subjectief oordeel is in feite volkomen irrelevant, omdat de programma's van SBS6 helemaal niet voor mij worden gemaakt, maar op een totaal ander publiek mikken. Natuurlijk is het leuk om verontwaardigd, of ironisch, of laatdunkend over dergelijke programma's te schrijven, maar dat is tegelijkertijd even gemakkelijk als nutteloos. De televisie is nu eenmaal een massamedium en zal dus ook de meerderheid van de kijkers moeten bevredigen, die niet geïnteresseerd is in de structuur van het DNA of de oorzaken van het Amerikaanse begrotingstekort.

Eigenlijk zouden televisieprogramma's gerecenseerd moeten worden door personen afkomstig uit hun doelgroep. Vandaar dat ik er beter aan doe mijn commentaar te beperken tot programma's die voor mij bestemd zijn. Pas als die onder de maat zijn, is er reden tot bezorgdheid.