Waterige en valse zang bij Peyroux

Imitator of bijzonder talent? Zangeres Madeleine Peyroux weet griezelig goed het stemgeluid, de late timing en frasering van Billie Holiday te benaderen. Peyroux' langverwachte tweede album Careless Love bracht de Holiday-liefhebber in tweestrijd. Want ze klonk sensueel, deze in Frankrijk opgegroeide Amerikaanse met haar intieme, lichte liedjes.

De eerste gedachten bij haar concert in Carré waren echter van een heel andere orde. Lieve help, kan iemand deze dame uit haar lijden verlossen? Het leek van meet af aan al mis te gaan met Peyroux, die zich presenteerde als een ongrijpbaar schuwe en wereldvreemde vrouw. Wiebelend en onzeker opende ze met Leonard Cohens Dance Me to the End of Love, een nummer dat ze op haar cd verleidelijk brengt. De hese alt die op de plaat zo dicht bij Holiday komt, klonk nu waterig. Ze gleed uit over de noten en zat er vaak flink naast. Vals was het, en verre van charmant, zoals de unieke aanpak van Joni Mitchell of Tom Waits.

Peyroux' album is nog steeds een van de best verkopende jazz-cd's van dit moment, en veel bezoekers in Carré hadden uitgekeken naar een avond vol lome romantiek. Het was helaas een aaneenschakeling van tenenkrommende momenten. Met haar praatzingen worstelde Peyroux zich op meelijwekkende manier door haar repertoire van pop- en jazzklassiekers, Franse chansons en eigen werk. Tegen de grandeur van Carré stak ze met haar trio van piano, bas en drums zeer mager af.

Ook zelf leek de zangeres er weinig plezier aan te beleven. Alsof ze zich realiseerde dat ze inderdaad te weinig charisma bezit om een zaal als deze te geven wat hij verdient. Ze slaakte een zucht en later weer een. Waarna de kwelling onderbroken werd door een pauze en ze even kon bijkomen. Het tweede deel was iets sterker, zij het onvoldoende, maar nu lachte Peyroux erbij. Dat gaf haar glijpartij in elk geval bestaansrecht.

Concert: Madeleine Peyroux. Gehoord: 1-8 Carré, Amsterdam.