The New York Times

Gisteren heeft president Bush John Bolton benoemd tot ambassadeur bij de Verenigde Naties. Als daar een positieve kant aan zit, dan is het toch wel dat Bolton, zolang hij in New York zit, elders geen diplomatiek onheil kan aanrichten. Het overleg met Noord-Korea lijkt wat vruchtbaarder sinds Bolton niet meer bij Buitenlandse Zaken werkt, en het over het geheel genomen positieve functioneren van minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice lijkt toch ten dele te danken aan het feit dat zij zo verstandig is geweest om Bolton uit Washington weg te sturen.

Wel is deze benoeming natuurlijk heel slecht nieuws voor de Verenigde Naties; de diplomaten aldaar hebben wekenlang getuigenverklaringen in de Senaat gehoord over Boltons gebrek aan respect voor hun organisatie en over zijn hoogst ondiplomatieke, onbehouwen manier van optreden.

De Republikeinse senator George Voinovich uit Ohio, die een van Boltons felste critici is geworden, heeft gisteren verklaard dat hij van plan was de nieuwe ambassadeur een boek over effectief management te sturen. Dat zou geen kwaad kunnen, maar dit is misschien wel de eerste keer dat een mondiale supermogendheid haar hoogste post bij de Verenigde Naties gebruikt om een lastige overheidsmedewerker een herscholing te geven.

Omdat het Bush niet gelukt was de benoeming van Bolton door de Senaat te laten goedkeuren, heeft hij gewacht tot het Congres op reces ging, en heeft hij gebruikgemaakt van zijn grondwettelijk recht om in die situatie iemand te benoemen. Op zich is dat een volstrekt legale tactiek, die echter voor zo'n soort benoeming nog maar zelden is gehanteerd. Een benoeming tijdens een reces is vooral link voor een zware diplomatieke post, waarop je iemand zou moeten benoemen die als persoon ernst en legitimiteit uitstraalt.

Het probleem is hier steeds geweest dat president Bush duidelijk weinig respect heeft voor de Verenigde Naties en voor de internationale diplomatie in het algemeen.

Op de Verenigde Naties valt genoeg aan te merken, maar er wordt daar heus het nodige tot stand gebracht, en daarvoor zijn mannen en vrouwen vereist die de kunst verstaan om een menigte extreem verschillende, buitengewoon zelfzuchtige afgevaardigden tot overeenstemming te brengen. De president heeft de Verenigde Naties nu niet alleen, zoals senator Christopher Dodd het treffend formuleerde, een `beschadigd artikel' gestuurd, hij heeft, in de persoon van Bolton, een artikel gekozen dat al niet deugde voordat de hoorzittingen van de Senaat begonnen waren – toen Boltons reputatie nog ongeschonden was.

[...] Om de organisatie beter te maken, zou de regering-Bush eerst moeten laten zien dat zij een visie heeft op wat de VN zou kunnen zijn. Die visie moet om te beginnen accepteren dat ook andere landen dan de Verenigde Staten recht van spreken hebben.