Poldermeisjes

Boerderij nr. 32. Zeeuwse polder. Eeuwen van strijd tegen het water hebben een stempel gedrukt op de bewoners: hun vriendelijkheid gaat niet altijd vergezeld van een glimlach; hun plichtsgevoel verlaat hen nooit, ongeacht de hoeveelheid toeristen.

,,Wij werken liever dan dat we kletsen zoals de Hollanders'', zegt Carla. Vijf jaar geleden telde hun boerderij nog 250 lammeren, kippen en andere dieren. Maar het boerenbedrijf van Carla en haar man Walter is sterk veranderd. ,,Door de moordende concurrentie, de epidemieën en de Brezjnev-achtige bureaucratie in Nederland'', vertelt Walter. ,,We doen alleen nog akkerbouw'', legt Carla uit. Sinds 1990 reist Walter voor allerlei landbouwprojecten regelmatig naar Rusland, Oekraïne, Kazachstan. ,,We hebben niet genoeg land'', zegt Carla. ,,We zoeken nieuwe grond. Als mijn man weg is, komt de boerderij op mij neer.''

Hoe ze haar toekomst ziet? ,,Vijf jaar geleden ben ik op schilderles gegaan'', zegt Carla. ,,Ik zal wel oud worden op mijn boerderij, maar met veel schilderijen.''

Ze portretteert dieren. Haar hele leven hebben ze haar omringd, maar tegenwoordig zien ze alleen nog op haar schilderijen het licht.