Feyenoord

Bij het omroepen van zijn naam klonk een fluitconcert. Salomon Kalou, het talent van Feyenoord, was uit de gratie bij de aanhang omdat hij een paar weken eerder had laten doorschemeren PSV ook een mooie club te vinden. Als hij daar in de aanval stond, kon hij Champions League spelen. Die gedachtegang werd hem in Rotterdam niet in dank afgenomen. Zondagmiddag, tijdens de oefenwedstrijd tegen Hertha BSC, liet het publiek merken niet van het geflirt met een andere club gediend te zijn.

Koos is een dikke supporter die iedere dag langs het trainingsveld staat. Hij bekende na afloop de reactie van het legioen niet te begrijpen. ,,Ik ben voor mijn club. Wat is nou een speler? Een speler is een passerend station.''

Voetbalminnend Rotterdam is nog een beetje uit zijn hum. Heeft het desastreuze Gullit-jaar dan zo'n diepe krater geslagen in het vertrouwen?

De eerste dag na mijn vakantie stond ik vlakbij De Kuip benzine te tanken. Er kwam een man op mij af. Hij meende dat hij wist waar mijn huis was en vertelde dat ik om de hoek bij Danko Lazovic woonde. Lazovic: de duurste aankoop van Feyenoord, 6 miljoen euro. De spits zit voornamelijk op de reservebank. De man zei een goede vriend van Danko te zijn omdat zijn vrouw ook uit Belgrado komt.

Het tankpistool stond nog schuin in de zijkant van mijn auto of de man liet de tranen al de vrije loop. Het ging slecht met Danko, ze lieten hem links liggen. Waardeloos, dat Feyenoord. Het was Kuijt voor en na in de spits. Lazovic kreeg geen echte kans en hij mocht niet weg. De man begon te snotteren. ,,Ik heb zo met Danko te doen. Het is zo'n lieve jongen.''

Lazovic viel zondagmiddag in, scoorde en maakte daarna een armbeweging die het midden hield tussen een fuck you-gebaar en ontwrichten van zijn elleboog. Hij richtte zijn woede tot de tribune waar de Feyenoordtop zat, in een nieuw clubkostuum dat de kleur grijs van een uitvaartvereniging als belangrijkste kenmerk heeft. Koeman had Lazovic' gebaar gezien: ,,Ik denk dat Danko met Lee Towers wilde optreden.''

Afgelopen zaterdag liep ik binnen in een sportzaak in het centrum van de stad. Ook daar was de sfeer niet optimaal. De eigenaar leidde me rond en wees naar het shirt van Feyenoord. Hij nam me in vertrouwen. ,,Ik durf het bijna niet te zeggen maar de kleding van Ajax en buitenlandse clubs loopt harder. Hier, moet je voelen. Dit is het originele trainingspak van Arsenal. Topkwaliteit. En nu moet je die Feyenoordstof eens voelen. Daar willen de kids niet in lopen.''

Feyenoord is in korte tijd een sobere voetbalclub geworden. Grote aankopen zijn niet gedaan, Erwin Koeman is opgewekt en nuchter, iedere vorm van bluf is afwezig. Iedereen wacht gelaten af wat het wordt, komend seizoen.

En hoe verging het de arme Kalou tegen Hertha? Na ruim vijftig minuten gemor en gefluit snoerde hij de kankerpitten in het stadion de mond met een paar prachtige acties en een hard schot op de lat. Even later scoorde Kalou zelf met een kopbal. Hij kreeg weer applaus. Als Feyenoorder, als bijna-Nederlander. Na de 3-0 overwinning liep het publiek rustig naar huis. De branie uit het tijdperk Gullit is verdwenen.

Bij het prestigieuze toernooi van Ajax zat Maradona met zijn neefje zondagavond op de tribune. Hij zwaaide vriendelijk naar camera's en publiek. Prachtige glamour. Feyenoord had eerder die dag ook een oud-spits in huis. Vlak voor me ging Mike Obiku met twee kinderen zitten. De doodgewone voetballer werd door bijna niemand herkend.

Eén ding is dit seizoen ongewijzigd: Rotterdam ligt nog precies even ver van Amsterdam.

    • Wilfried de Jong