Persstemmen over Noord-Ierland

The Guardian

[...] Wat de IRA gisteren heeft gezegd – dat de gewapende strijd voorbij is, dat de wapens worden neergelegd, dat de leden zich alleen nog met vreedzame activiteiten zullen inlaten, dat ze geen enkele andere activiteit mogen ontplooien – zijn allemaal enorme beloften. En het zijn onmiskenbaar belangrijke concessies in de historische context van het Ierse republikanisme, een beweging die gedijde in een cultuur van beschamend geweld en vals slachtofferschap. Ook betekenen ze, althans in aanleg, een enorme vooruitgang in het nog belangrijker kader van de overheid en het dagelijkse leven van de bevolking van Noord-Ierland. Ze openen de mogelijkheid tot grote veranderingen die tot nu toe niet mogelijk waren. Als de terreur van de reactionaire islamisten de IRA op weg naar de moderne wereld heeft geholpen, is er misschien toch nog iets goeds voortgekomen uit de verschrikkingen waarmee Londen op het ogenblik wordt overspoeld.

Belfast Telegraph

De IRA-verklaring roept maar één vraag op en die is simpel: kunnen en willen zij de gedane toezeggingen volledig nakomen? [...] Op dit moment vormt de verklaring zelf het enige bewijs dat zij van gedachten zijn veranderd. De juiste woorden zijn belangrijk, maar veel belangrijker is dat de republikeinse beweging fundamenteel van gedachten is veranderd, waardoor zij bereid is ieder besluit van de kiezers over de Ierse eenheid onvoorwaardelijk te aanvaarden.

Zij kan nu niet meer dreigen ,,de macht te grijpen'' met een machinepistool in de ene hand en een stembus in de andere. Zij kan haar politieke doeleinden uitsluitend nog nastreven door middel van overreding, in Noord en in Zuid. Er wacht ons een langdurig, traag proces met een onzekere uitkomst.

Als dit is wat Gerry Adams tot stand heeft gebracht, na 36 jaar actief of passief IRA-terrorisme, dan zal de unionistische gemeenschap met meer of minder groot vertrouwen reageren. [...]

Niet minder belangrijk is uiteraard de reactie van de loyalistische paramilitairen, die niet mogen talmen, en van de dissidenten onder de republikeinen. Zijn zij meer te vertrouwen dan de IRA?

Het is allemaal heel mooi, maar zien is geloven.

The Daily Telegraph

[... ] Ondanks de slaapverwekkende omschrijving door Britse en Ierse ministers van de IRA-verklaring als `historisch', hebben we recht op een zekere scepsis omtrent de bedoelingen en de timing van de aankondiging. Positief is dat de verklaring veel minder dubbelzinnig is dan eerdere uitspraken van de IRA, waarvan de opgeklopte inhoud alleen maar teleurstellend was.

In het merkwaardig archaïsche taaltje dat de beweging nog altijd moeilijk kan laten varen, hebben de ,,IRA-vrijwilligers opdracht gekregen met behulp van louter vreedzame middelen bij te dragen aan de ontwikkeling van zuiver politieke en democratische programma's, [en] geen enkele andere activiteit te ontplooien.''

Als dit alsnog een erkenning is dat de IRA zich heeft beziggehouden met georganiseerde misdaad, marteling en `gewelddadige vergelding' en dat daaraan nu een einde komt, kan dit alleen maar worden toegejuicht. We wachten af wat er werkelijk gaat gebeuren.

Daarnaast is ook de betrokkenheid van een vertegenwoordiger van de protestantse gemeenschap bij het toezicht op de vernietiging van de IRA-wapens een belangrijke ontwikkeling. Er is geen reden om hier niet onmiddellijk mee te beginnen. En laten we ook hier zien of de daad bij het woord wordt gevoegd.

An Phoblacht/

Republican News

De uiterst gewichtige bekendmaking van de IRA betekent een waarlijk historisch ogenblik voor het Iers republikanisme. Het woord `historisch' is in de loop van het vredesproces veelvuldig misbruikt, maar wat er deze week is gebeurd is werkelijk historisch. Wij moeten dit niet alleen bekijken binnen de context van de huidige toestand van het Ierse vredesproces, maar in een breder verband, het verband van de langetermijnstrategie van de Ierse republikeinen om hereniging van Ierland en een democratisch-socialistische republiek tot stand te brengen.

Vele republikeinen zullen het buitengewoon moeilijk vinden om zich bij deze nieuwe ontwikkeling neer te leggen. Zij betekent weer een beslissende stap weg van de fase van de strijd die werd beheerst door het gewapende conflict in de zes graafschappen (van Noord-Ierland) en door de gewapende strijd van de IRA.

[...] Pas in 1997 zijn er echte onderhandelingen begonnen, die culmineerden in de overeenkomst van Goede Vrijdag 1998, een document dat niet volledig recht deed aan de republikeinse doelstellingen. Maar [...] de republikeinen zien de overeenkomst van Goede Vrijdag als een stap op de weg naar ons doel van Ierse eenheid en onafhankelijkheid. Wij moeten ons nu concentreren op de taak die voor ons ligt, wat betekent dat wij des te krachtiger onze republikeinse doelen moeten nastreven.

Wij moeten:

Eisen dat de bij de overeenkomst van Goede Vrijdag ingestelde organen, inclusief de overkoepelende regering en de structuren die Ierland en Noord-Ierland omvatten, onmiddellijk worden hersteld, en dat de Britse regering, de unionisten en de Ierse regering al hun in die overeenkomst vastgelegde verplichtingen nakomen;

Sinn Féin opbouwen in alle Ierse gemeenschappen, en de groei [...] voortzetten en versnellen;

Doorgaan de unie met Groot-Brittannië zwakker te maken, te streven naar maximale, breed gedragen nationale en internationale steun voor de hereniging van Ierland, en praktische stappen doen in de richting van eenwording van heel Ierland;

Effectief campagne voeren over het vredesproces en over het scala van sociale en economische kwesties, en radicale en relevante politieke leiding bieden aan het Ierse volk;

Met hernieuwde vastberadenheid streven naar de voleinding van de strijd voor de Ierse vrijheid en voor de vestiging van een democratisch-socialistische republiek van 32 graafschappen.