Elegante poses LeBon

De meest arrogante opkomst van het jaar hebben we binnen. De manier waarop de vijf leden van Duran Duran gisteravond, nog voor ze één noot hadden gespeeld, aan de rand van het podium kwamen staan om zich te laten toejuichen, onthulde een groots vertrouwen in het eigen kunnen.

Toch was het maar de vraag hoe ze zich zouden redden. Want het is voor het eerst in ongeveer twintig jaar dat de groep in zijn originele bezetting weer bij elkaar is en een tournee doet. Bovendien was Duran Duran in zijn hoogtijdagen, begin jaren tachtig, vooral beroemd om de sensationele videoclips, vol fotomodellen en piratenorgies. Dat maakte het des te verrassender dat de groep gisteravond in de Heineken Music Hall in Amsterdam nauwelijks showmiddelen gebruikte. Er was alleen een achtergrondscherm voor een enkele videoprojectie. Daar stonden ze, gekleed in grafisch zwart-wit, met bescheiden lichteffecten, als de rockband die ze nooit geweest zijn.

Toch kon de band deze sobere aanpak niet helemaal aan. De vier muzikanten die de pompende discorock spelen zijn vaardig maar introvert. En zanger LeBon gedroeg zich de eerste helft van het optreden ongemakkelijk. Hij is weergaloos als het gaat om poses aannemen; er is niemand die zo elegant van standbeen wisselt als LeBon, maar tussen de poses door weet hij zich geen raad. Hij loopt vaak weg uit het spotlicht om water te drinken of een woordje te wisselen met de geluidsman. Beginnersfouten.

Het publiek kwam voor evergreens als Planet Earth, Girls On Film, Wild Boys en Rio uit de jaren tachtig. Dat Duran Duran vorig jaar de cd Astronaut maakte, die verrassend beter is dan veel jaren tachtig-herontdekkers (The Bravery, The Killers, The Departure) tegenwoordig laten horen, bleek bij weinig mensen bekend. Het jammer dat oud en nieuw werd afgewisseld, waardoor er voor het publiek geen knallende uitbarsting van feestvreugde op gang kon komen. Maar de citaten uit het verleden waren goed getimed, zoals Donna Summers I Feel Love en We Are Family van Sister Sledge. Zij gaven aan dat Duran Duran niet vergeten is waar het ooit begonnen is. Tegen het eind was Simon LeBon opgewarmd. Zijn gebrulde refrein van Wild Boys, om de nek van bassist John Taylor, was meer dan een mooie pose. Het was vervoering.

Concert: Duran Duran. Gehoord: 30/5 HMH, Amsterdam. Herhaling: 31/5 HMH.