Roland Garros wil het bos in

Het tennispark Roland Garros barst bijna uit zijn voegen. Plannen voor uitbreiding liggen klaar. Als Parijs op 6 juli de Olympische Spelen van 2012 krijgt toegewezen, wordt in het Bois de Boulogne een nieuw overdekt centre court gebouwd.

Op de promenade die van het stadion Philippe Chatrier naar het Court Suzanne Lenglen loopt, verdringen zich dagelijks duizenden mensen. Chique dames flaneren in zomerse jurken langs de gravelbanen. Op zoek naar een plekje in de zon op de overvolle tribunes botsen ze op tegen toeristen in korte broeken, rennende ballenjongens of proftennissers die zich een weg door de menigte willen banen. Op Roland Garros viert Parijs dat de zomer op het punt van beginnen staat. Het is voor velen zien en gezien worden.

Tijdens het tennistoernooi lopen dagelijks zo'n 35.000 mensen op het driehoekige stuk grond tussen de Avenue de la Porte d'Auteuil en de Boulevard d'Auteuil. Buiten de hekken staan tientallen zwarthandelaren klaar om zaken te doen. Om niet verrast te worden door een politie in burger fluisteren ze op sissende toon `cherche place'. Iedereen weet dat dit juist degenen zijn die de laatste schaarse toegangskaartjes voor een paar honderd euro verkopen. Kaartjes voor één van de drie tennisstadions zijn doorgaans al weken voor het begin van het grandslamtoernooi uitverkocht. Uitbreidingsplannen liggen klaar, maar het zal nog jaren duren voordat de bouw van een nieuw complex gereed is.

De aantrekkingskracht van Roland Garros lijkt ieder jaar groter te worden. De sfeer op Australian Open is relaxed, Wimbledon ademt traditie uit, de US Open is een luidruchtige tennisshow en Parijs is graveltennis in een mondaine ambiance. Vooral het graveltennis maakt Roland Garros zo speciaal. Tennisliefhebbers, dagjesmensen en tal van oud-profs en beroemdheden kijken dagelijks naar de gravelgevechten die de laatste jaren vooral gewonnen worden door Argentijnen en Spanjaarden.

Door de opkomst van lokale toptalenten als Paul-Henri Mathieu, Richard Gasquet, Gaël Monfils en Tatiana Golovin heeft Frankrijk weer hoop op een succesvolle toekomst. Als de Franse spelers aantreden in de stadionnetjes die veel weg hebben van stierenvechterarena's, leven de fans mee met hun idolen. In de bloembakken langs de rand van de baan staan rode geraniums. De sfeer is intiem. Het gevloek van de tennissers is letterlijk te horen. De fans kunnen de spanning bij de spelers van het gezicht lezen. ,,Allez!'', schreeuwen de Fransen na een goede bal. En tussen de games door wil er nog wel eens een wave over de tribunes trekken. Maar het chauvinistische Parijse publiek kan ook meedogenloos en hard zijn. Wie niet naar behoren presteert, kan zomaar uitgefloten worden.

Fransen houden nu eenmaal van winnaars. De als Canadese geboren Mary Pierce vocht jarenlang tevergeefs voor erkenning van het Parijse publiek. Als ze een partij won, werd ze als Française in de armen gesloten, als Pierce verloor was ze voor velen weer een Canadese. Maar in 2000 maakte The Body zich onsterfelijk toen ze de Coupe Suzanne Lenglen won. De hoofdprijs is genoemd naar de Française die in de jaren twintig zes keer het toernooi won.

Fransen eren graag hun helden. Zo krijgt de kampioen van Roland Garros zondag naast een cheque van 880.000 euro de Coupe des Mousquetaires uitgereikt. Tussen het court central en court 1 staan op een klein pleintje de beeldjes van de `vier musketiers' Henri Cochet, Jean Borotra, Toto Brugnon en René Lacoste. Dit viertal schreef in september 1927 geschiedenis door in de Verenigde Staten de Davis Cup te veroveren. Het was deze zege die de Fransen destijds deed besluiten een nieuw tennispark aan te leggen.

Binnen een periode van negen maanden verrees in het westen van Parijs een complex dat als onderkomen moest dienen voor een Davis-Cuptreffen en als nieuwe thuisbasis van de Open Franse Tenniskampioenschappen. Het park werd vernoemd naar Roland Garros, een voormalig lid van de sportclub Stade Français die als piloot in 1918 was omgekomen.

Op het stuk grond nabij het Bois de Boulogne werden aanvankelijk vijf tennisbanen aangelegd. De Duitsers hebben het complex tijdens de Tweede Wereldoorlog nog gebruikt als een plaats waar gevangenen werden vastgezet. In de loop der jaren groeide Roland Garros stapje bij stapje tot de huidige grootte van bijna acht hectares. Op het verreweg kleinste complex van de vier grandslamtoernooien liggen achttien gravelbanen. Langs de promenades staan boetiekjes, ijscokarretjes, souvenirwinkels en cafeetjes. Verder is sinds 1985 ook het trainingscentrum van de Franse tennisbond op Roland Garros gevestigd.

De Franse tennisbond is eigenaar van het beroemdste graveltoernooi ter wereld. Onder leiding van de in 1993 overleden voorzitter Philippe Chatrier maakte Roland Garros zowel sportief als financieel een enorme ontwikkeling door. Het toernooi, dat in 1972 nog maar door 51.000 mensen werd bezocht, dreigt uit zijn voegen te barsten. Vorig jaar kwamen 375.000 toeschouwers naar het evenement dat de Franse bond meer dan veertig miljoen euro opleverde.

De bond gebruikt de inkomsten voor de opleiding van talenten en investeert het geld in de verbetering van de faciliteiten. In navolging van de Australian Open (dat al over een schuifdak beschikt) en Wimbledon (dat in 2009 een overkapping krijgt) maakten de Fransen ook nieuwbouwplannen. Daarbij viel het oog op het aan de andere kant van de weg gelegen Bois de Boulogne. In dat stuk bos zou een nieuw overdekt stadion gebouwd moeten worden waar plaats zal zijn voor 15.000 toeschouwers. Daarnaast komen twee trainingsbanen te liggen. Het nieuwe gedeelte zal met een aan te leggen groene strook over de ringweg met Roland Garros worden verbonden. De plannen voor de nieuwe `Dome' kwamen in een stroomversnelling toen Parijs officieel kandidaat werd voor de Olympische Spelen van 2012. De laatste keer dat in Parijs de Spelen werden gehouden was in 1924. Destijds bestond het complex Roland Garros niet eens.

Het nieuwe centre court maakt nu onderdeel uit van het bidbook van Parijs voor de Spelen. Het IOC beslist op 6 juli in Singapore of Parijs de voorkeur krijgt op Madrid, Londen, New York en Moskou. In het Franse bod behoort Roland Garros samen met onder meer het Parc des Princes en het Stade Jean Bouin tot de zogenoemde westelijke cluster waar de medailles bij sporten als voetbal, hockey, paardrijden, tennis, badminton en judo verdeeld moeten gaan worden. Tijdens de Spelen zouden in het nieuwe tennisstadion het badminton- en judotoernooi afgewerkt kunnen worden. Voor het olympische tennistoernooi is de huidige locatie van Roland Garros namelijk groot genoeg. Als Parijs op 6 juli de Olympische Spelen krijgt, dan kan de uitbreiding van Roland Garros beginnen. Niet iedereen is enthousiast over het plan om een deel van het beroemde Parijse bos op te offeren voor het tennisstadion. Bij het metrostation Porte d'Auteuil staan buurtbewoners dagelijks te protesteren tegen de bouwplannen. Maar net als 85 procent van de inwoners van de Franse hoofdstad omarmen ze de kandidatuur van Paris 2012 en houden ze van Roland Garros. Maar ze houden vooral van Roland Garros zoals het nu is. Een park met een intieme sfeer waar maar plek is voor een beperkt aantal mensen. Een toernooi waarvan de grenzen van de groei eenvoudigweg bereikt zijn. Aan dat idee kan de Franse tennisbond niet wennen. Ook op Roland Garros zal de commercie het gaan winnen van tradities en nostalgie.