Roeisters uit balans na storm op Dorney Lake

Josy Verdonkschot, roeibondscoach van de vrouwen, houdt een bittere nasmaak over aan de eerste wereldbekerwedstrijd in Eton.

De cyclus van drie roeiregatta's om de wereldbeker kende afgelopen weekeinde een valse start in het Engelse Eton. Stormachtige weersomstandigheden beïnvloedden met name de uitslagen op de finaledag. Geen van de vier Nederlandse boten die de finales hadden gehaald, mocht aanleggen bij het erevlot. ,,We weten ongeveer waar we internationaal staan, maar ik hoef hier voorlopig niet terug te komen'', was de bittere conclusie van Verdonkschot.

Een krachtige wind stond haaks op Dorney Lake, waar in augustus 2006 ook de WK roeien wordt gehouden. Maar menig roeier zal twijfels hebben over de geschiktheid van het parcours. Door de zijwind was de golfslag in baan één beduidend heviger dan in baan zes en dat was terug te zien in de uitslagen. De meeste hoofdprijzen werden gewonnen door boten in de minst door de wind getroffen banen. Verdonkschot: ,,Het is maar goed dat het nu gebeurde, want dit is geen reclame voor Londen als mogelijke organisator voor de Olympische Spelen van 2012.''

De vrouwenbondscoach was geïrriteerd door het ,,knullige''optreden van de organisatie. ,,Wegens tv en andere zaken was uitstel van de finales niet mogelijk. Dan kun je als organisatie andere maatregelen nemen. Het was bekend dat voor de finaledag harde wind was voorspeld. Vervolgens krijgen roeiers te laat in het toernooi pas te horen dat degene die zich als beste voor de finale heeft geplaatst, in de meest gunstige baan komt te roeien.''

Mede daardoor wist Nederland in Eton geen medailles in de wacht te slepen. De beste prestatie kwam op naam van de vier zonder stuurman, gevormd door Jan-Willem Gabriëls, Geert Cirkel, Matthijs Vellenga en Gijs Vermeulen. Het kwartet werd vierde achter Tsjechië, Denemarken en het sterke Engeland. Over de geroutineerde Nederlandse vier zonder stuurman was Verdonkschot goed te spreken. ,,Op wat foutjes na hebben ze het goed gedaan. Het is een potentiële medaillekandidaat voor de WK in Japan.''

Het winnende Britse team is het nieuw geformeerde vlaggenschip dat in augustus voor niet minder dan een gouden medaille afreist naar de WK in het Japanse Gifu. De zege in Eton was overtuigend en werd bekeken door Sir Matthew Pinsent, ooit zelf zeer succesvol in dezelfde boot. De roeiveteraan kreeg tijdens de wereldbekerwedstrijden de Thomas Keller Award uitgereikt voor zijn imposante carrière. Vorig jaar werd deze jaarlijkse onderscheiding van de internationale roeifederatie FISA uitgereikt aan Nico Rienks.

Bij de vrouwen had Verdonkschot bewust gekozen op Dorney Lake aan te treden tussen de kleinere boten. ,,Op die nummers kun je allereerst onderlinge competitie creëren. Daarnaast is de internationale tegenstand op de grotere nummers, met name bij de achten, veel minder. Dan kun je beter de strijd aangaan met kleinere teams.''

De vrouwenbondscoach probeert volgens eigen zeggen breedte aan te brengen in het Nederlandse toproeien. ,,Wat je wilt is mensen opleiden. Het is helemaal niet zo dat we langere tijd met deze boten blijven roeien, maar bij de kleinere nummers is meer tegenstand. Marit van Eupen is 35 jaar en roeide met de 22-jarige Eeke Thomee. Femke Dekker is ervaren en zat in een boot met de jongere Sanne Beukers. Zo creëer je een hoger niveau in de breedte.''

De roeisters zelf toonden zich tegenover Verdonkschot teleurgesteld. ,,Ik ben tevreden over wat is geleerd. Maar wat denk je dat er door het hoofd gaat van een roeier die in Eton aan de start ligt met die wind? Zeven maanden lang heb je twee keer per dag getraind voor die eerste wereldbekerwedstrijd. Als sporter is het dan moeilijk zo'n oneerlijke strijd te relativeren. Sommigen roeiden gewoon uit hun baan door de wind. Dat geeft een onbevredigd gevoel, daar train je niet voor.''