Robbie Fulks

Terwijl in Nashville iedereen droomt van de volgende Shania Twain viert Robbie Fulks op Georgia Hard de countrymuziek van de jaren '60, waarin de rauwe Hank Williams plaats maakte voor stadsmuziek, ter vermaak van een steeds welgestelder publiek. Fulks stem hangt nu eens de stadscowboy, dan weer de messenvechter uit. Hij gebruikt de gepolijste swing van toen in het vrolijke drinklied Each Night I Try met een tekst over bovenmatig alcoholgebruik: dat heeft een dadaïstisch tintje. Op een pastiche zul je Fulks echter niet betrappen, dit is ware liefde en die geldt behalve voor de onvermijdelijke Buck Owens ook voor de latere Paul Anka, de vergeten zanger/componist aan wie Leave It To A Loser doet denken. En via Owens voor The Beatles ten tijde van She's A Woman, hier en nu in It's Always Raining Somewhere.

Uiterst curieus en prachtig is het atmosferische Coldwater, Tennessee. Achteruitgespeelde tapes, een paar gitaarakkoorden, een gorgelend orgeltje: ambient en bijna hypnotiserend. Met een arrangement als van Joni Mitchell op haar dromerigst, maar ook herinnerend aan Neil Youngs eerste LP en aan Mountains van The Nits. Zo veelzijdig als Fulks zijn er maar weinig.

Georgia Hard. YepRoc YEP 2101