Chinees per taxi

De nieuwe koers bij Feyenoord werd al direct zichtbaar tijdens de presentatie van Erwin Koeman. Hij droeg een spijkerbroek en een simpel streepjesoverhemd en zijn haar was naar voren gekamd. Ik miste het mooie pak en de zwarte stekels in het haar. Ik miste ook de licht verongelijkte toon, het ik-ben-niet-te-benijden-gezicht en de verschillende lachjes. Ruud Gullit was weg, Erwin Koeman kwam.

Na een bevlieging van slechts één seizoen nam Feyenoord afscheid van de bluf van Ruud Gullit. De trainer had zijn hand overspeeld. Gullit is de beste trainer van de wereld, zolang hij wint. Bij verlies springen er barsten in het glazuur van zijn trots.

Jammer. De keuze voor Gullit was een gok voor de club die al meteen weer omkomt in heimwee naar de jaren zeventig, toen voetballers nog een sigarenzaak naast hun werk op het veld bestierden. Heimwee naar de prehistorie van de club. Hard werken, niet zeuren. Erwin Koeman gebruikte in zijn maidenspeech de oeroude kreet waarmee je het legioen nog altijd stil krijgt; hij wilde bij Feyenoord strijd en passie zien, precies zoals hij zelf altijd speelde. Dus: `Geen woorden maar daden'.

Had hij die zin van technisch directeur Wotte thuis moeten oefenen? Het kwam er op de persconferentie voorgekookt uit. Erwin Koeman nam het woord `kampioenschap' niet in de mond. Het lijkt erop of Feyenoord een paar jaar de tijd gaat nemen om orde op zaken te stellen. Een derde plaats aan het einde van het seizoen is goed genoeg.

Op het moment van Koemans presentatie trainde Feyenoords grootste talent van de laatste jaren mee met het elitekorps van bondscoach Marco van Basten. Robin van Persie heeft zich bij Arsenal in de kijker gespeeld en trekt een lange neus naar zijn oude club. Hij is duidelijk over de ambitie die Feyenoord zou moeten tonen. `Als je zo heet, met zo'n stadion, met die toeschouwers, dan moet je altijd voor het kampioenschap gaan.'

Gullit verkondigde bij zijn aanstelling woorden van gelijke strekking. Een paar weken later zat ik bij een reünie met zijn oud-jeugdtrainer Ger Blok. Gullit zat voortdurend met zijn mobiele telefoon in de hand. Met een opvallende ringtone belde de vrouw van Gullit op. Waar het eten bleef! Ruud had beloofd Chinees te halen, zoveel werd me uit de antwoorden van Gullit duidelijk. Hij liet doorschemeren dat hij zo kwam, al werd het ietsje later.

Na een halfuur vertrok Gullit om vervolgens na een paar minuten weer terug te keren: hij had een wielklem gekregen. En dat terwijl hij kon bewijzen dat hij daar mocht staan met zijn auto. Hoe kon dit? De grote Gullit, ten onrechte een wielklem in zijn Amsterdam. De parkeerdienst beloofde dat de klem er zo snel mogelijk weer van afgehaald zou worden.

Ik hoorde Gullit weer bellen met zijn vrouw. Waar bleef hij met het eten? Gullit liet zich ontvallen dat hij even niets kon doen. Ze moest maar een taxi langs de Chinees sturen en de gerechten zo thuis laten bezorgen. In gedachten zag ik de plastic zakjes naast de chauffeur op de voorbank staan. Een ritje met babi pangang en koe loe joek op de zitting van de stoel, extra sambal in het dichtgeknoopte zakje ernaast.

Rotterdam heeft met Erwin Koeman wat het wil: een sympathieke trainer zonder poeha. Eigenlijk een soort Bert van Marwijk, een nuchtere en kundige coach met realiteitszin. Ik snap de keuze. En toch zal ik de bokkensprongen van Ruud Gullit missen. Wie een taximeter laat lopen voor het afhalen van een Chinees maal, heeft ontegenzeggelijk een verhaal te vertellen.