Verstrengeling

Ja, want de Grondwet maakt de Europese Unie na de uitbreiding met tien nieuwe lidstaten makkelijker bestuurbaar dan op basis van het Verdrag van Nice mogelijk was. Die groeiende verstrengeling vervult mij met hoop na de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog die ik aan den lijve te voelen heb gekregen en meteen daarna de Koude Oorlog, die ons continent decennia lang op zo wrede wijze in twee tot de tanden bewapende blokken heeft gespleten. Als journalist heb ik in die tijd talloze malen door Oost-Europa gereisd. De ijzeren klauwen van de geheime politie en de wanhoop van de mensen waren altijd en overal voelbaar.

Dat die volken nu niet alleen vrij zijn, maar voor het grootste deel ook lid van de Europese Une, is voor hen een godsgeschenk en zo voelen zij dat ook. Het beschermt hen voorgoed tegen nieuwe dictaturen. Maar ook voor ons in West-Europa is die uitbreiding een geschenk. Zij zal nieuwe impulsen geven aan de interne markt én aan de politieke samenwerking (zoals we vorig jaar december nog hebben gezien in Oekraïne, waar dankzij de gezamenlijke druk van Polen, Litouwen en de Europese Unie president Leonid Koetsjma zijn verkiezingsnederlaag moest erkennen). En niet in de laatste plaats: het geeft Europa, in deze tijd van globalisering, een grotere invloed als derde macht tussen de twee wereldmachten van de toekomst: de Verenigde Staten en China.

Er komt nog wat bij. Door al die hoge kantoorgebouwen in Brussel en Straatsburg wordt ons weleens het zicht ontnomen op wat je de `ziel van Europa' zou kunnen noemen: onze tweeduizend jaar oude beschaving met haar joods-christelijke wortels, haar humanistische traditie, haar tijdloze kunst. Dat spirituele erfgoed willen wij behouden, het vormt onze identiteit waarmee wij de spoken van extremisme, fundamentalisme en vulgair materialisme het hoofd kunnen bieden. Daarvoor is een krachtige en welvarende Unie nodig en daarom stem ik woensdag `ja'.

An Salomonson is oud-redacteur van NRC Handelsblad.