Tropicalismo

De zon beschijnt de tuin, de temperaturen stijgen en binnen draait de nieuwe Zuco 103 zijn rondjes. Clichématiger kun je een recensie over dit Nederlands-Duits-Braziliaanse samenwerkingsverband haast niet beginnen, maar het is nu eenmaal zo'n onweerstaanbare mooi-weerplaat die ook in de donkere dagen van december zijn hartverwarmende werk zal doen. Dat effect hebben zulke opwekkende beats met licht Braziliaanse inslag nu eenmaal, om van de soepele zang van Lilian Vieira maar te zwijgen. En als reggaelegende Lee Perry in twee nummers zijn opwachting maakt, is de zon al helemaal niet meer uit de kamer te verjagen.

Het verhaal van Zuco 103 is bekend: twee muzikanten die gepokt en gemazeld zijn in moderne jazz-ensembles als Sfeq en New Cool Collective, drummer Stefan Kruger en toetsenman Stefan Schmid, slaan de handen ineen met de Braziliaanse zangeres Lilian Vieira. In hun handen krijgt de rijke muziekhistorie van Vieira's vaderland een frisse, moderne vertaling, waarin dansbeats van elektronische makelij soepel combineren met `echt' muzikantenschap. Op die manier zit Zuco 103 ineens in de voorhoede van een internationaal opererend underground-netwerk waarin bijvoorbeeld ook Bebel Gilberto en het Duitse collectief Jazzanova opereren.

Op hun vierde album, het dubbele tussendoortje One Down, One Up meegerekend, is de integratie van geprogrammeerd en gespeeld het best geslaagd. Terwijl de eerste twee studioplaten soms iets te klinisch contrasteerden met het eerlijke werkmanszweet van de live-optredens, is de balans dankzij de gedoseerde inbreng van leden van de live-bezetting en andere cracks dik in orde.

Het stilistische palet is ook al aangenaam breed. Braziliaanse ritmes krijgen een prettig aangescherpte en op de dansvloer toegesneden vertaling, ook al omdat de funk schuilt in deze grooves. Maar met zo'n legende als Lee `Scratch' Perry in de studio is Jamaica natuurlijk nooit ver weg. En inderdaad, de single `It's A Woman's World', waarin het oude genie de `rude boys' en `tough men' oproept om `be good to the ladies', is zowaar gebouwd op het aloude, opwekkende ska-hikje, terwijl elders reggae, broken beat en Afrobeat voorzichtig hun invloed doen gelden.

Whaa! is niet alleen volgepropt met aanstekelijke ritmes, het is ook een echte liedjesplaat geworden waarop Vieira triomfeert. Ze kirt buitengewoon aanstekelijk in het openingsnummer `Na Mangueira' en rept luchtigjes over Futebol, afgelopen zomer de openingstune van de EK-shows van Barend en Van Dorp, maar snijdt ook serieuze onderwerpen aan: discriminatie, moderne slavernij, Darfur. Ook dan staat ze trouwens in een Braziliaanse traditie: die van de rebelse, politiek geïnspireerde Tropicalismo-stroming, die in Gilberto Gil zelfs een muzikant op een ministerspost heeft voortgebracht. Zuco 103 regeert vooralsnog op de dansvloer en in de huismaker, en het is een weldadig bewind.

Zuco 103:

Whaa!

(Ziguiriboom/Crammed, distr. Coast To Coast)****