Gemiste kans

`Polemik heisst, ein Buch in wenigen seiner Sätze vernichten. Je weniger man es studierte, desto besser. Nur wer vernichten kann, kann kritisieren', een citaat van de filosoof Walter Benjamin afkomstig uit zijn `Technik der Kritikers in dreizehn Thesen' (GS IV/1, 108f, 1972). Een citaat dat treffend weergeeft op welke wijze Paul Schnabel te werk is gegaan bij de bespreking van het proefschrift 'Ethics of palliative care in practice' ('Gemiste kans bij levensbeeindiging', W&O 7 mei). Als Schnabel na een lange inleiding eindelijk overgaat tot het recenseren van het werk zelf, is hij bijna uitsluitend bezig met kritiseren langs de weg van vernietigen.

Schnabel doet door het maken van chargerende opmerkingen vermoeden dat hij niet veel tijd heeft gestoken in het bestuderen van het proefschrift. Ook stelt Schnabel zeer interessante onderzoeksvragen die in de toekomst zeker onderzocht zullen (moeten) worden, maar die geen beantwoording vinden in het onderhavige proefschrift. Waarom niet? Omdat het niet de onderzoeksvragen waren van dit onderzoek.

Kortom, Schnabel wil van het boek iets maken dat het niet is. Hij objectiveert het, instrumentaliseert het en prepareert het zonder daarbij het werk op haar eigen merites te beoordelen. Objectiveren, instrumentaliseren en prepareren is ook het werk van een kannibaal die zich stort op zijn prooi. De vergelijking van de kritikus met de kannibaal is er ook een van Benjamin. `Echte Polemik nimmt ein Buch sich so liebevoll vor, wie ein Kannibale sich einen Säugling zurüstet' (GS IV/1, 108f, 1972). Misschien had Schnabel ook gewoon zin in een snelle hap. Een gemiste kans voor het onderzoek zelf.