Finale

Je leest veel onzin na een voetbalfinale. Als ik de commentatoren mag geloven was de thriller in Istanbul een nooit gezien spektakel. Vooroorlogs. Hallucinant. Enfin, Champions League van de bovenste plank.

Zou het?

In Spakenburg en Katwijk geloofden ze hun ogen niet. Een 3-0 voorsprong weggeven, dat bestaat niet in het amateurvoetbal. Het is niet uit te leggen, of er zou iets van een bijbelse plaag aan de hand moeten zijn. Een aanval van vogelpest ofzo. 3-0: Quick Boys zou het niet weggeven. Terwijl de hele selectie uit schilders en vissers bestaat, uit vrije jongens die aan de wind leven.

AC Milan heeft zestig miljoen over voor Ronaldo. Ik zou, Berlusconi zijnde, liever honderd miljoen spenderen aan een libero en een linksback. Het geschutter van de Milan-defensie was woensdagavond niet om aan te zien. Bij Maldini liepen de goede bedoelingen achterwaarts het hoofd uit. Jaap Stam flaneerde doelloos rond, alsof-ie al geheel verdroomd was met een zomerse camping in Kampen. Of hij zat met zijn hoofd bij de scheppingsgedachte, zoals Balkenende en Zalm.

Bij AC Milan moet het professionalisme nog worden uitgevonden. Je verwacht het niet van een Italiaanse club. Zet Vlaar van AZ in het centrum van AC, en Liverpool kan geen kant meer uit. The Reds beuken zich te pletter en verdwijnen, kotsend van wanhoop, in het niets. You'll Never Walk Alone? Vriend Vlaar heeft zijn eigen muziekje. Hij had die Engelse meute laconiek het bos ingestuurd. Met minimaal positiespel.

Liverpool is `a way of life', las ik in de krant. Ja, dat zijn NEC en Sparta ook. En zij hebben geen Heizeldrama achter de kiezen. Zij hebben ook geen Steven Gerrard. Wat een leuke jongen! Wat een normale gozer! Wat een anti-vedette! Een rijtjeshuis op noppen. Iedereen heeft het almaar over Ronaldo, Zidane, Figo en de goudwinkel Beckham, maar op de Engelse voetbalvelden lopen prachtige jongens als Gerrard rond. Onbenoembaar in hun klasse. Zonder Spice Girl aan de vinger, maar wel nog met een moeder en, af en toe, een hoer.

De ode aan Jerzy Dudek was ook zo gênant. Zeker, hij stopte een paar strafschoppen, maar in het betere circus mocht hij niet eens tussen de palen staan. Dudek, kopie van ene Bruce Grobbelaar, heette het. Een echte keeper wil nooit een ander zijn. In de Nederlandse kranten werd hij bejubeld als Feyenoord-gen. Nou, dan is er geen toekomst meer voor Feyenoord. Of het zou de toekomst van hansworsten moeten zijn: paal- en latdansers. Met snor en baardje die treurigheid. Van email hebben ze nog nooit gehoord. Zouden ze weten wat internet is? Gullit niet. Hij kan alleen ogen lezen.

De finale van de Europa Cup 1 werd verbasterd tot een soort Nederlandse kolonie. Kijk eens aan: van de spelers die in de eindstrijd stonden, spraken er maar liefst vijf Nederlands. Stam, Seedorf en Dudek natuurlijk, maar ook Hyppiä en Tomasson. Gvd in `de zestien', het heeft iets voor een volk dat het einde der tijden situeert halverwege klompen en polonaise. Mayonaise toe. Leve de Finnen, dan maar. Zij zijn nog niet gestileerd naar het John de Mol-ras.

Ik zag een foto van Andre Agassi in deze krant. Mooi oud hoofd, geen Paul Newman-ogen, de tanden niet gebleekt. Een grauw masker van verdriet in verschrompeling tussen groeven en baardgroei. Dat is wat Clarence Seedorf mist. Er zit geen doorwoeld leven achter face en fake. Een nulnul-hoofd. Een AC Milan-hoofd. Dan verlies je van echte mensen.

De oorlogshitser Tony Blair sprak van een historische gebeurtenis voor land en volk. Hij zei het op een toon alsof hij de magistrale wreef van Gerrard naar zich toe had gehaald. Een wreef is nog geen stem: Blair sprak als een hockeystick. Gewauwel in spreidstand. Je ziet het alom in Europa, voor een Europa Cup 1 wil beëdigd hout wat graag de adem van het volk nabootsen. Al was het maar om een paljas als Dudek toe te juichen. Zo vergeet het volk alle bloed aan de handen, nietwaar? Vroeger heette dat De Derde Weg.

Ik lees dat het de voorbije dagen Vlaamse kermis is geweest in Liverpool. Feest, fun, drank, lawaai, exhibitionisme en verdwazing. Zo was het twintig jaar geleden ook in de Heizel. De prijs van geluk werd toen door anderen betaald. Liverpool, een manier vcan leven? Je kan ook zeggen: Liverpool een getto van waanzin en sociale misère. De Champions League fleurt veel op, maar niet de waslijn in de krotten van de Reds-fans.