Echt Gaudi

De rubriek `uit de school geklapt' richt de blik op kleine maar belangrijke aspecten van het schoolbestaan.

Vandaag: de expositie.

`Dit jaar hebben we het meer in de kwaliteit gezocht dan in de kwantiteit', zegt meester Teppy. Zichtbaar trots loopt hij door zijn het school die in een klein museum is omgetoverd. Op de kleine plattelandsschool worden alle tekeningen en knutselwerkjes tot het einde van het schooljaar bewaard. `Eind april', vervolgt Teppy van Sambeeck, `richten we een tentoonstelling van de werkjes van groep 0 tot en met die van groep 8. Nogal wat kinderen die al een paar jaar van school zijn, komen dan nog eens binnengewandeld.'

Voorgaande jaren werd er voornamelijk individueel werk vervaardigd, dit schooljaar is anders. Thijs, die er zijn verblijf op de basisschool bijna heeft opzitten, legt het uit. `Andere jaren waren er aparte teken- en handvaardigheidlessen. De opdrachten waren best duidelijk omschreven: maak een skelet van klei en ijzerdraad dat je kunt laten bewegen of teken en kleur het wortelstelsel van een grote boom. Dit jaar werken we aan projecten. Een van de grote thema's was: architectuur. Tijdens de aardrijkskundelessen ging het over Barcelona. Juffrouw Eefje vertelde toen uitgebreid over Gaudi.'

'En een week later zei ze: zo, nu gaan jullie zelf een gebouw maken in de stijl van Gaudi.' 'Dat was even schrikken', vult Ruud aan, 'vooral toen we hoorden dat we van huis wat kippengaas, oude tegeltjes en lege flessen moesten meenemen. In groepjes van drie moesten we met gaas een ontwerp van een gebouw maken. Schots en scheef geplaatste flessen werden de torentjes. Vervolgens werd alles met gips overgoten. Hierop hebben we later allerlei stukjes geglazuurde tegel geplakt. Echt Gaudi.'

De middenbouwgroepen hadden ook architectuur: veel Romeinse wegen, bruggen en aquaducten. Meester Teppy: `De kinderen hebben zelf een brug ontworpen en die vervolgens gebouwd. Van een verffabrikant had ik een flinke partij roerstaafjes gekregen en met enige moeite van een ijsfabrikant een paar dozen ijscostokjes.' 'Ik heb nooit geweten', zegt Mylou, 'dat die Romeinen dit allemaal al konden. Ik dacht dat het eigenlijk een stelletje klunzen waren die zich elke keer door Asterix en Obelix in de pan lieten hakken. Maar die aquaducten van hun, vind ik nu de mooiste en moeilijkste gebouwen die ik ken.'