Poetin en Abramovitsj

De eigenaar van de Britse voetbalclub Chelsea is een sta-in-de-weg voor het Kremlin. Terwijl andere Russische oligarchen geconfronteerd worden met het vooruitzicht van een verblijf in ballingschap of in de gevangenis, laat Roman Abramovitsj het in Londen breed hangen. Zijn voetbalteam wint de Engelse titel, hij verkeert op gelijke voet met de high society en – het ergst van alles – hij blijft de controlerende aandeelhouder van Ruslands vijfde oliemaatschappij Sibneft.

Dit is een gênante herinnering aan het feit dat de Russische president Vladimir Poetin nogal selectief is geweest bij het kiezen van de oligarchen die hij wilde vervolgen. Uiteraard zou Poetin graag zien dat deze oneffenheid wordt weggepoetst. Bovendien lijkt het erop dat hij daarvoor een slim plannetje achter de hand heeft: het laten overnemen van de zeggenschap over Sibneft, dat zo'n 15 miljard dollar waard is, door een van de energiebedrijven van de staat.

Op die manier komen alle belanghebbenden netjes aan hun trekken. Abramovitsj kan zijn riskante afhankelijkheid van de Russische economie verminderen. En Poetin kan zijn greep op de Russische oliesector versterken, terwijl hij eveneens de losse eindjes van zijn afrekening met de oligarchen kan opruimen. Het feit dat het failliete olieconcern Yukos ruim eenderde van de Sibneft-aandelen bezit, maakt het plan er alleen maar volmaakter op: dat belang zou in de transactie worden meegenomen, waardoor een bijdrage wordt geleverd aan de afsluiting van de Yukos-affaire.

Welk Russisch bedrijf uiteindelijk namens Poetin een bod uitbrengt, doet bijna niet terzake. Het zou het door de overheid gecontroleerde Gazprom kunnen zijn, dat genoeg geld in kas heeft voor de transactie; of het staatsbedrijf Rosneft, dat niet over zo'n oorlogskas beschikt; of het op goede voet met het Kremlin staande Surgutneftegaz. Als zoenoffer aan het westen kan Poetin zelfs toestaan dat een minderheidsbelang in het nieuwe concern wordt verkocht aan een grote westerse oliemaatschappij als Eni of Total. Die hadden belangstelling voor Sibneft voordat het Yukos-schandaal losbarstte.

Het is een fijnzinnig plan, maar helaas niet erg efficiënt. Het zou leiden tot nog meer staatsbemoeienis met de Russische oliesector, hetgeen niet ten goede zou komen aan de productiegroei, die op dramatische wijze is teruggelopen.

Onder redactie van Hugo Dixon. Voor meer commentaar: zie www.breakingviews.com. Vertaling Menno Grootveld.