Ingetogen en fragiele liedjes van Mist

Het wekt enige verbazing: vijf mannen gaan aan de slag in de studio, en waar komen ze mee naar buiten? Muziek zo fragiel als een zeepbel, zo ingetogen als een non en zo bewerkelijk als kant. En over de hele linie: voorzichtig. Was er tijdens die opnamen dan niemand die af en toe eens flink uithaalde op zijn gitaar, een knal op zijn drumstel wilde geven, of een keel opzette? Blijkbaar niet. En des te beter. Dankzij die eensgezindheid kunnen we ons nu verpozen met Bye Bye, de tweede cd van de Nederlandse groep Mist.

Mist is, in iets andere bezetting, het vervolg op Miss Universe, dat weer het vervolg was op Girlfriend Misery. De volharding van voorman Rick Treffers, die ook concerten regelt (in huiskamers), over popmuziek schrijft en voor zijn band vele tournees door West-Europa organiseerde, leidde tot erkenning in Spanje, waar de groep nu een bescheiden sterstatus heeft.

Bye Bye werd gisteravond gepresenteerd in de Melkweg. Ook hier was de eensgezindheid duidelijk. Alle vijf de muzikanten, behalve Treffers (zang/gitaar) ook Ivar Vermeulen (gitaar), Jaime Quite (drum), Jeroen Luttikhuis (basgitaar) en Arthur ten Cate (gitaar), stellen zich in dienst van het geheel. Niemand is uit op individueel gewin. Wie gitaar speelt, laat zich zonder probleem vertalen tot accordeon of piano door de tussenkomst van computers en andere electronica. Het was soms een merkwaardige ervaring: drie gitaristen op het podium en geen gitaar te horen. Ook de structuur van de liedjes is ongrijpbaar: geen popmelodieën maar minimaal wisselende akkoordenschema's. De liedjes krijgen variatie door verandering van geluid of door een lichte buiging van Treffers' donkere stem. Live is hun ingetogenheid geen voordeel. Het concert was te statisch om opwindend te worden. Maar misschien is opwinding voor deze groep ook geen vereiste.

Concert: Mist. Gehoord: 26/5 Melkweg, Amsterdam. Herhaling: 7/6 Cultuur op de Campus, Nijmegen.