Behaagzucht

Oh Happy Day is zo'n film die je in het filmhuiscircuit wel vaker tegenkomt: een en al behaagzucht. Sympathieke en alledaagse hoofdpersonen maken een dramaatje mee van een lach en een traan, met muziek om je in de stemming te houden en een ambivalente afloop om de boel een authentiek aanzien te geven. Er is het Deense sukkelclubje dat in een amateurkoor zingt (hier komt de Dogma-hit Italiaans voor beginners om de hoek kijken) en dat ineens zijn dirigent verliest aan een jongenskoor. (Hilariteit) Zo leren we Hannah kennen, een wat oudere Deense die haar hartstochten en ambities liever inslikt dan ze de vrije teugel geeft.Die Hannah gaat met haar gekke vriendin Grethe uit het koor naar het optreden van een Amerikaans spiritual-koor, geleid door een prachtige zwarte man met een zo te zien beheersbaar drankprobleem. Om er zeker van te zijn dat wij als publiek goed begrijpen wat er aan de hand is, laat regisseur Hella Joof de camera wel vier of vijf keer van nabij naar het gezicht van Hannah turen tijdens een van de extatische zangnummers. Die nacht krijgt de bus van het spiritualkoor een ongeluk doordat Hannah met haar broekspijp tussen de fietsketting blijft steken. (Hilariteit) Zodoende kan de koorleider zich vrijmaken om Hannahs koor te beluisteren. Hem valt direct de verstopte gave van Hannah op en hij neemt zich voor die eruit te halen. Hij háált haar gave eruit, én haar hartstocht en dan is Hannah niet meer te houden. De kantoorbaan die haar man haar belooft, geeft ze op voor de spirituele en fysieke bevrijding die Moses bewerkstelligt. Maar zoals het een echte Mozes betaamt: hij kan haar wel het beloofde land laten zien, maar hij mag het zelf niet betreden. Alle rafeltjes zijn er afgeknipt, behalve de rafeltjes die zorgvuldig zijn gedrapeerd om Oh Happy Day een mooi gevoel te geven. Het is tamelijk onecht allemaal, en ook niet erg grappig.

Oh Happy Day. Regie: Hella Joof. Met: Lotte Andersen, Malik Yoba, Ditte Gråbøl. In: Rotterdam, Cinerama.