The Bad Plus: raar, geestig en brutaal

Het akoestische jazztrio The Bad Plus gaat niet bepaald fijnzinnig te werk, eerder bombastisch en omstuimig. Toch is de manier waaRÓp altijd creatief. Mooi? Dat is soms echt de vraag – het stikt van de dissonanten en turbulentie. Toch valt je mond open van al die rare wendingen en de brutale statements.

De Amerikaanse groep brak in 2003 door met de debuutcd These Are The Vistas. Met verrassende eigen composities, maar ook bijna krankzinnige interpretaties van Blondie, Abba en The Pixies maakten ze indruk. Dat geldt ook voor de opvolger Give, van vorig jaar. Hierop improviseerden ze er weer op los en vestigden ze naam als volstrekt origineel Amerikaans jazztrio nieuwe stijl.

Het eenmalige optreden van zaterdagavond was gloedvol en fantasieprikkelend. Harde uit de rock geleende drums, een door de bas aangestuurde vervoerende groove en aanzwellende, melodische interpretaties op de vleugel. The Bad Plus speelde voornamelijk nieuwe stukken die geestige titels (Rhinosaurus is My Profession) hadden en komen op de in het najaar geplande cd Suspicious Activity.

Het is goed om te merken dat de groep het steeds meer gaat hebben van eigen werk om te voorkomen dat hun handelsmerk – het openbreken en stukslaan van popsongs – een voor de hand liggend trucje wordt. Toch liet The Bad Plus hun eigenzinnige ombouwmethode niet helemaal links liggen. Nu kozen ze voor Björks Human Behaviour, dat alleen nog te herkennen viel aan de melodie op de piano, terwijl rest opging in een groovende chaos. En ook de uitgekauwde Queen-evergreen We are the Champions werd in een complexe nieuwe jas gestoken.

Het is een markant clubje. Pianist Ethan Iverson is altijd in kostuum. Muzikaal gezien geeft hij aan wat er gaat gebeuren en met zijn droogkomische aankondigingen is hij de spreekbuis van de drie. Drummer David King lijkt zo uit een rockband te zijn weggelopen. Zijn klappen zijn rauwe pulsen. Met elk tik dansen de tatoeages op zijn armen mee en zijn verzameling `kinderspeeltjes die geluid maken' is lachwekkend. En dan is er nog de rustige Reid Anderson, bassist. Hij heeft de uitstraling van een schooljongen en geldt in dit trio als het stille brein, aangezien de meeste nummers van zijn hand zijn.

Houd deze jongens in de gaten, want The Bad Plus glorieert met een volstrekt eigen idioom; jazz met humor en de kracht van een rockband.

Concert: The Bad Plus. Gehoord: 21/5 BIMhuis Amsterdam.