Slakken

Op het smalle paadje langs de bosrand stond een oudere dame in mantelpak in het struikgewas te turen. Ze zocht iets, dat was duidelijk. Misschien haar hondje. Het pad lag op onze wandelroute, dus we vroegen of we er langs mochten. Met kennelijke tegenzin deed ze een stap opzij. ,,Kijk uit'', snerpte ze, terwijl ze met een priemende vinger naar de grond wees. We zagen niets bijzonders. ,,Slakken'', zei ze, ,,ik tel de slakken, die steken hier over.''

Heel voorzichtig, als op spitsroeden, liepen we door. Toen we op een bankje uitrustten, passeerde ze ons. ,,Nog slakken gezien, mevrouw?'', informeerde ik. Ze keek ons verwijtend aan. ,,Allemaal weggevlucht'', zei ze. Hadden we maar niet zo moeten stampvoeten.

Bijdragen van lezers zijn welkom via een formulier op www.nrc.nl/ik