De beginnersfout van een naïeve voorzitter

Stel: je bent voorzitter van de Nederlandse Volleybalbond (NeVoBo) en je hebt één van de beste, zo niet de beste trainer van de wereld voor het Nederlands vrouwenteam gecontracteerd. Wat doe je dan als hij zijn voorwaarden opsomt voor succes bij de Olympische Spelen van 2008 in Peking? Simpel: je wil die inwilligen.

Maar zo eenvoudig was het niet voor Hans Nieukerke, de vorig jaar aangetreden voorzitter van de NeVoBo. Hij had na stevige onderhandelingen Avital Selinger uit de failliete boedel van Pro-Volley, de oude beheersstichting van de nationale teams, weten te redden, maar dreigde hem even snel weer kwijt te raken. Selinger had voor zichzelf besloten te stoppen als zijn wens zou worden genegeerd.

Nieukerke kent of de geschiedenis van zijn eigen bond niet of heeft de kracht van Selingers ambities onderschat.

Als de voorzitter zich had verdiept in de wijze waarop het Nederlands mannenteam in 1996 bij de Spelen van Atlanta een gouden medaille heeft gewonnen, zou hij hebben geweten dat Piet de Bruin, zijn voorganger uit die periode, met onorthodoxe methoden onconventionele aspiraties steunde.

Nieukerke had zijn trainer rugdekking moeten geven bij diens poging de internationals bij één club onder te brengen. Selinger ziet dat als enige mogelijkheid de speelsters dertig uur per week tot zijn beschikking te hebben en kans te maken op een gouden medaille in Peking.

Het was naïef van Nieukerke te veronderstellen dat hij Selinger kon behouden met zijn steun aan de belangenvereniging van eredivisieteams, de VTV, die streeft naar spreiding van de internationals over de clubs. Een beginnersfout. Wie met zijn trainer afspreekt dat een olympische titel wordt nagestreefd, moet daar de faciliteiten voor verstrekken.

Dat besef is er wel bij Frits Suèr, vice-voorzitter van de Stichting Topteams Martinus, die twintig jaar geleden ook betrokken was bij de totstandkoming van het Bankrasmodel, waarmee de basis voor de grote successen van de mannenploeg werd gelegd. Vooral dankzij Suèr blijft Selinger bondscoach en zijn de internationals welkom bij Martinus. Hij deed wat Nieukerke naliet. Het is aan de voorzitter de komende drie jaar te laten zien dat de NeVoBo Selinger wél rugdekking geeft.