Zonder ouders naar Londen

Laura van Zuylen (17) geniet van uitstapjes naar Londen op kosten van, maar zonder haar ouders

Om zes uur hoor ik geklop op mijn deur. Ik draai mij om en vraag me af welke idioot me midden in de nacht probeert te wekken. Het is mijn vader. Wij moeten de hovercraft naar Engeland halen: met ouders naar Londen.

Na anderhalf uur schommelen, komt de Engelse rotskust van Dover in zicht en zoeken wij onze weg in het scheepsruim, waar onze auto schuil gaat achter enorme vrachtauto's met daarin nog grotere vrachtwagenchauffeurs. Een rit langs Midsomer Murder-dorpjes leidt ons naar onze Bed & Breakfast. Wij worden met open armen ontvangen door een schattig bejaard echtpaar, dat totaal niet met elkaar communiceert. Na een introductie-gesprek, waaruit blijkt dat zij mij ook wel als een potentiële partner van hun afwezige gebrilde zoon zien, vertrekken wij naar de alom geliefde hoofdstad van Engeland.

Ik word helaas gedisst bij de Engelse pubs, maar wij scoren wel kaartjes voor de musical Mary Poppins. Ik kijk mijn ogen uit, dwalend door de Londense Soho. Voor de ingang tot de Soho staat een grote poort met kleurige lichtjes en boven ons hangen slingers van vlinders en sprinkhanen, ter viering van het Chinese nieuwjaar: mijn jaar, het jaar van de draak. Een man feliciteert mij. Echt mijn type: dronken van de saké.

HUGH GRANT

Een bioscoopfilm en vijf dvd's rijker, zitten wij later in de trein. Ik ben bemodderd; ik ben in een gat gevallen. Dan zie ik Hugh Grant, maar in een jongere uitvoering. Volgens het naamplaatje om zijn arm, luistert hij naar de naam Edward. Ik verberg mijn moddervlekken en zoek oogcontact, maar ik durf hem niet aan te spreken; wij zijn beiden omringd door ouders. Een laatste blik bij de eindbestemming biedt troost, maar dan is hij echt verdwenen.

De volgende dag dwaal ik, na een uur te vroeg gewekt zijn door mijn niet op Engeland ingestelde telefoon-wekker, over een marktplein, dat lijkt voor te komen in My Fair Lady en realiseer mij dan dat heel Londen een filmlocatie lijkt te zijn. London Bridge, een tearoom die in bezit is van meer theepotten dan de Haas en de Hoedenmaker in `Alice in Wonderland', het plein met de lichtreclames, de linksrijdende taxi's die stoppen wanneer je je arm uitsteekt, het prachtige Britse Engels, vaak met een aandoenlijk Londens accent.

's Avonds zien wij de geweldige musical Mary Poppins, met verschuivende decors en liedjes die je door en door kent. In de pauze zie ik overal mijzelf van tien jaar geleden rondlopen: schattige zevenjarige meisjes in hun mooiste roze en paarse jurkjes. Alleen hebben zij lakschoentjes, en die mocht ik nooit. Mijzelf als zeventienjarige zie ik echter nergens. Haar mis ik wel. Help! Waar zijn mijn medejongeren? Slachtoffers van de puberteit? Aan banden gelegde gevangenen, onderworpen aan hun ouders? Dit zijn vast de eerste ontwenningsverschijnselen van een periode zonder leeftijdsgenoten.

Ik troost mij de volgende dag met schoenen, in de kleur `Bone/ Pink', en daarna lunchen wij bij Engelse kennissen in een prachtig wit huis met een rode deur. Er is ook een lange brede trap. Ik krijg neigingen mij daar vanaf te storten, wanneer zij mij ondervragen over mijn vriendje. Maar ik houd van dat huis. Ik zal later trouwen met een man met zo'n huis.

Mijn vader blijft daar hangen, maar mijn moeder redt mij door mij mee te nemen naar de Saatchi Gallery, die mij verbaasde door haar schoonheid. Nog nooit had ik zulke recente kunst gezien. Vooral één zaal fascineerde mij. Deze was tot aan de heupen gevuld met motorolie, op een in een punt uitlopende wig na. Eén voor één ga je naar binnen. De hoge kamer met de grote ramen wordt weerspiegeld in het spiegelgladde oppervlak van de zware motorolie, de geur van benzine is bedwelmend, de stilte overweldigend, en dat maakt dat een sluimerende rust je overvalt. Je wilt er eigenlijk nooit meer weg. Maar op een gegeven moment roept een zwartharige alto in een heel strakke zwarte legging je daar weg, en strompel je met weke knieën uit je droomwereld weg, terug naar de realiteit.

OUDERLOOS SHOPPEN

Toen brak de dag aan: een dag ouderloos. Zij gaan wandelen; ik ga shoppen! De natuur is immers heel mooi, maar er gaat niets boven de stad. Helaas moet ik een half uur wachten op de trein, maar daarbinnen is het warm en ik word vergezeld door schattige zesjarige Engelse jongetjes, waaronder een tweeling. Moedergevoelens komen in mij boven: I want one! Ik wil dus niet zomaar een man met een enorm wit huis met een rode deur; het moet wel een echte Engelse gentleman zijn met een Brits accent, opdat ik ook zo'n kind krijg.

Op aanraden van mijn Engelse kennissen ga ik naar Camden Market. Dat valt tegen. Het is wat te alto voor mij. Zo zijn er onder andere van die enorme bouwvakschoenen met brede ronden neuzen, in alle kleuren van de regenboog en meer: er zijn er ook die beschilderd zijn. Ik hou het wel bij mijn elegante stiletto's.

Er zijn ook T-shirts met Barbie is a slut. Zij maken mij kwaad: mijn idool mogen ze niet belachelijk maken. Maar ze hebben een Audrey-in-Breakfast-at-Tiffany's-tasje, dus dat maakt alles wel weer wat beter te verdragen. Bovendien ontmoet ik Toufiq.

Toufiq is een Engelse Marokkaan en een goede gesprekspartner. Wij hebben het over het weer en het minime aantal Marokkanen in Londen tegenover het enorme aantal in Amsterdam. Hij kan mijn verhalen bijna niet geloven en wij vragen ons af waar dat verschil vandaan zou komen. Hij belooft mij naar Amsterdam te komen om het te checken. Ik antwoord iets in de trant van hoe meer zielen hoe meer vreugd, en zeg hem vaarwel. Ik besluit dit oord van lelijke plastic schoenen te verlaten en ga met de metro naar Leicester Square. Via een doorsteek kom ik op Covent Garden. Ik vermaak mij met een straatartiest met diabolo, het marktje, en uiteindelijk de Peter Rabbit-store, die iets bij mij losmaakt: een jeugdsentiment. Ik was een fanatieke verzamelaar: ik bewaarde zelfs de prijskaartjes.

Dan is er nog een straatartiest. Joe. Hij is een donkere acrobaat, die een dansact doet met stoelen, een tafel, schoenen en een hoofddoekje. Alle voorzien van zebra-print. Door mijn Amsterdamse enthousiasme moet ik samen met de verlegen Engelse Cody de stoelen vast houden waarop hij een split maakt. Ze moeten ook altijd mij hebben: zoals mijn moeder zei: ,,They smell Oerol on you!'' Maybe she has a point.

SCONES

De zebra-print maakt mij hongerig, dus ik eet scones. Niet op de gebruikelijke tijd, maar gelukkig is er een lieve restaurant-eigenaresse, die mij begrijpt. Als je geen scones hebt gegeten ben je eigenlijk niet in Londen geweest! En ze zijn heerlijk.

Wanneer ik terug huis wil gaan, hoor ik een donkere stem naast mij. ,,Hello...'', klinkt er zacht, maar zelfverzekerd, en daar is Omar, in gezelschap van Firas. Het zijn Engelsen, dus daar moet je mee praten! Wij drinken koffie in `Ciao', want zij hebben heel lang in Italië gewoond. Zij willen mij doen geloven dat zij een stel zijn, strings dragen, maar hun bh's thuis hebben gelaten. Bovendien heeft de een zijn vorige vriend in de steek gelaten voor de ander. Wanneer ik echter hun spel mee speel en doe als of ik hen geloof, biechten zij paniekerig op dat het een grap was. God, die Engelsen zijn ook niet erg duidelijk. Zij brengen mij naar de trein en ik beloof terug te komen. Zij zullen zorgen dat ik dan in geen enkele pub geweigerd zal worden: they `know the tricks'.

In de trein plof ik neer tegenover een hoogblonde stro-harige zonverbrande jongen, luisterend naar de naam Dale. Hij komt uit Zuid-Afrika, maar maakt mij meerdere keren duidelijk dat Afrikaans stom klinkt. Hij haat het. Hij schrikt wanneer hij ontdekt dat Nederlands zoveel op Afrikaans lijkt. Hij zegt dat de Nederlandse taal een stuk beter is. Volgens mij komt dat niet rechtstreeks uit zijn hart. Twaalf uur later kom ik midden in de nacht terug in het vertrouwde Amsterdam. Tijdens die vermoeiende tocht, waarbij ik mijn autorijdende vader wakker moest houden, aangezien mijn moeder knock-out op de achterbank lag, realiseer ik mij dat ik met geen enkele échte Hugh Grant heb gesproken. Dan herinner ik mij Edward. Met Edward zal ik trouwen. Hij heeft vast een enorm wit huis met rode deur.