Wat ligt er op het nachtkastje van Thekla Reuten?

Actrice Thekla Reuten moet in Londen spelen, maar ligt met een gekneusde rib in bed, vertelt ze aan Wilfred Takken

,,Momenteel lig ik veel in bed want ik heb mijn rib gekneusd tijdens een passionele scène'', meldt actrice Thekla Reuten vanuit Londen. De actrice, hier bekend van films als De Tweeling, speelt in Londen de hoofdrol in het zinderende toneelstuk Blood Wedding van Spanjaard Federico García Lorca. ,,Waarschijnlijk is mijn rib zaterdag tijdens een voorstelling gekneusd geraakt, maar ik heb het op dat moment niet gevoeld. Ik word op het toneel door mijn echtgenote en mijn minnaar stevig aangepakt, als ik weer eens weg wil stribbelen.''

Reuten speelt een bruid die op haar bruiloft wegloopt met haar jeugdliefde, wat tot dubbele moord leidt. Haar minnaar Leonardo wordt gespeeld door Gael García Bernal, een opkomende Hollywoodster die indruk maakte in films als The Motorcycle Diaries en Y Tu Mamá También. Zijn naam op het affiche was genoeg om de hele reeks voorstellingen bij voorbaat uit te verkopen.

Reuten: ,,Op mijn nachtkastje ligt een rode doek, om het licht te verzachten. Daarop staat een bos lelies, een dikke kaars – nee, niet voor romantische doeleinden, gewoon voor het fijne licht – en ook nog een geurkaars met tuberose, dat zijn zoet geurende bloemen. Verder staat hier mijn iBook, die zeker nu ik in Londen zit heel belangrijk voor me is. Ik neem hem overal mee naar toe. Ik kan er mee e-mailen, plaatjes rondsturen en dvd's kijken. Op bed heb ik The Merchant of Venice gekeken, met Al Pacino als de joodse woekeraar Shylock; Who The Hell is Juliette, over een stevig Cubaans meisje; Goodfellas nog een keertje, en The Pianist van Haneke. Isabella Huppert speelt daarin een beschadigde vrouw.

,,Van The Pianist heb ik wel wat in mijn rol meegenomen. In Blood Wedding schrijft Lorca om de gebeurtenissen heen. Mijn relatie met Leonardo, het moment dat ik besluit weg te gaan, en het uiteindelijke bloedbad worden allemaal niet getoond. Hij laat alleen de reacties erop zien. Ik had aanvankelijk de neiging in mijn spel alles een beetje uit te leggen. Huppert laat zien dat dat niet nodig is: ze doet heel weinig, terwijl ze net genoeg geeft om je als kijker te laten meeleven.

,,Ik lees momenteel de autobiografie van Marten Toonder, Vroeger was de aarde plat. Ontroerend hoe hij over zijn twee overleden vrouwen schrijft. Ik vind Toonder een bijzondere, wijze man. De spirituele weg die hij beschrijft spreekt me aan; over de quantummechanica, de wijsheid van de natuur, omgaan met leven en dood. Verder vind ik zijn Nederlands prachtig. Zeker nu ik omringd ben door Engelsen kan ik enorm genieten van dat verzorgde Nederlands, met in onbruik gebruikte woorden die juist zo kernachtig zijn. Vergeleken met Toonders taal is het Nederlands van tegenwoordig zo slordig en vervlakt.

,,En Toonder is vreselijk geestig. Ik ben nu net bij een passage waarin hij na de oorlog een strip aan een Rotterdamse krant probeert te slijten. De directeur van die krant staat erop dat de held Ukkie Wappie heet. De vriendjes van Ukkie Wappie wil hij liever schrappen, maar Ukkie Wappie moet wel een hondje hebben: Pukkie Waffie. Dan schrijft Toonder: `Ik kromp geestelijk ineen, en hij keek me met zijn vlugge ogen aan terwijl hij met zijn neus kwispelde.'

,,Verder lees ik een wandelgids van Time Out: London Walks. Daarin staan wandelingen van soms wel acht uur, zoals `Walk Like A Hugenot'. Handig om Londen te leren kennen. Ik geef toe, een wandelgids is meer iets om buiten te lezen, maar ik kijk alvast welke wandelingen ik wil gaan maken. Voorlopig blijf ik nog even liggen, met mijn rib.''