Termunten Kostverloren

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in noordoost Groningen

In het gras onder de kerk van Termunten loopt een schaap, model bejaarde douairière. Op de zerken, verweerde mini-stenen-tafelen, slaat zij geen acht, ook niet op de hoge ramen met in lood gevangen blokjes glas in bellenblaastinten. Haar zal het een zorg zijn dat er op de torenspits een gouden vispaard glanst.

Dorp uit, dijk op. Harde zon, harde wind. Wol en drol: ook hier wonen schapen, vele moeders en vele kinders. Ondanks hun uitnodigende vachten stellen ze aaien niet op prijs. Schapen vinden mensen een verschrikking. Ze smeren hem zodra ze er één zien.

De route is een kwestie van de dijk volgen. Wandelen is kijken, hier, alleen maar kijken, heel ver kijken. Het is eb. Het wad ligt droog, zoals dat heet, eigenlijk ligt het nat. In de weke rimpels van zand en klei rust water. Het staat stil en het zand is zeekleurig. Het lijkt of de zee in zijn deining is gestold. Erachter draaien Duitse windmolens. Aan de andere kant van de dijk spreidt zich het Groningse akkerland uit, leegte onder een sluierbewolkte hemel met ijle rijen bomen en hier en daar een giga-hoeve.

Op de Punt van Reide, natuurlandschap bij uitstek en de enige plaats waar we andere wandelaars treffen, ligt in een hoek bij het hek een schaap. De dood is druk bezig het te ontbinden, de schedel schemert door de smurrie. Komt zo'n boer niet af en toe zijn kudde controleren?

Op de zandbanken in de Dollard slapen bergjes met buiken zeehonden. Dan verbreedt het gebied tussen water en dijk zich. Buitendijks land ontneemt het zicht op de zee, het water lost op in luchtspiegelingen.

Het brakke water leidt tot stugge plantengroei in gedekte groentonen. Het oogt bekommerd maar vogels vinden het er paradijselijk. Brandganzen oefenen er hun grondtroepen-verplaatsingen, formaties tureluurs demonstreren hoe je in zwenkvlucht in het licht kunt verdwijnen en weer verschijnen.

Ook hier verblijven schapen, en er is opwinding en samenscholing. De menigte wollen jassen vlucht weg als wij naderen. Op één na, want die zit gevangen, de hoefjes soppend in een smalle rand modder onder de hoge wallekant. Als ik probeer te helpen valt het beest bijna in de sloot van angst.

Man belt 112. Binnen het kwartier arriveert schapenreddende politie.

We lopen verder. Achter de dijk staat zomaar een magnifiek landschapskunstwerk van strak verroeste, tien meter hoge zuilen en een wandelaars-uitpufhokje. Je kunt het draaien naar het gewenste landschap.

In Groningen wonen grote harten.

17,5 km. Kaarten 25, 26, 27 uit: Wad- en wierdenpad. Uitg. Wandelplatform-LAW, Amersfoort 2003. Geen bruikbaar openbaar vervoer. Tel. taxi 0596 613000. Regiotaxi 0900 0911 (wachttijd 1 uur).