Soul, folk en tikje jazz bij Amos Lee

Hij zei het zelf al bij zijn eerste bezoek aan Nederland, een paar maanden terug: ,,Het is me een raadsel waarom juist Blue Note me getekend heeft. Ik maak weinig jazz.'' En inderdaad, de muziek van Amos Lee heeft weinig met jazz te maken. Veel meer met de singer/songwriter-traditie waarin het in Lee's geval draait om de kracht van de eenvoud. Het is evengoed een ronduit knap debuut van de Amerikaanse twintiger Amos Lee. Zijn album, dat dezelfde titel draagt als zijn naam, is weer typisch zo'n cd die door steeds meer mensen wordt ontdekt, gewaardeerd en wordt doorgefluisterd. Zijn sfeervolle luisterliedjes – klein, puur, diepzinnig en gepassioneerd – komen direct bij je aan en er is geen ontkomen aan. Deze easygoing eerlijke muziek pakt je.

Lee, die zichzelf begeleidt op gitaar, brengt een combinatie van soul, folk, blues en een beetje jazz. Zijn carrière raakte in een stroomversnelling nadat zangeres Norah Jones hem vorig jaar uitnodigde haar te vergezellen in het voorprogramma van haar Europese tournee. Ook leverde ze bijdrages aan zijn album en Jones' vriend Lee Alexander tekende voor de productie van de plaat. En dan kan het leven een rare wending nemen. Zo ben je leraar in Philadelphia, zo ben je Amos Lee – ster in wording.

Op het podium van een volgepakt Paradiso – een bezoekje aan een goed bekeken televisie-show doet wonderen – toonde Lee zich een innemende persoonlijkheid. Hij leek overrompeld door de opkomst en de juichende reacties op zijn liedjes. ,,Mijn gitaar wil het liefst weer backstage'', stelde hij charmant, om daarna direct weer één van de vele ballades in te zetten waar hij patent op lijkt te hebben.

De basis daarvan vormde in de meeste gevallen een eenvoudig bluesschema op zijn akoestische gitaar. Zijn stem klonk soulful, dan weer rauw en dan weer licht en opgewekt. Wordt Lee's cd na een tijdje wat eenvormig en kabbelend, live waren de liedjes beduidend rijker en kleuriger. Het kwartet, met een bassist, een gitarist die af en toe zijn trompet greep en een drummer, wist op het podium meer spanning aan te brengen met puntige arrangementen. Ook aan de uitvoering van de stukken was geschaafd. Lee zelf begon steeds meer lol te krijgen in zijn eigen concert. Er kwamen meer praatjes en instrumentale tussenpozen en de energie tussen de vier begon echt te stromen. Het beschouwende Keep it Loose, Keep it Tight was een kleurige parel, evenals Seen It All Before waarin Lee in een Dylan-achtig arrangement zijn vriendin resoluut de deur wees.

Concert: Amos Lee. Gehoord: 20/5 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 21/5 013, Tilburg.