Patricia (1)

Maartje Duin ontmoet een ongelovige juf in gelovig Texas

Patricia Snow is een geval apart op Abilene High School. Ze gelooft niet in God, terwijl het stadje met 112.000 inwoners 152 kerken heeft. Ze houdt niet van football, terwijl de Abilene Eagles de trots van de school zijn. Ze stemde niet op Bush, maar op Kerry. En ze heeft een vriendin. Tegen haar leerlingen heeft ze het altijd over `een' vriendin. Ze wil hen niet voor het hoofd stoten. Natuurlijk, naar de `prom' aan het eind van het jaar zou ze haar meenemen. Maar daar is ze nog nooit voor uitgenodigd. Ze denkt dat ze wel weet waarom.

Aan haar populariteit bij de leerlingen kan het niet liggen. Haar geschiedenislessen zijn berucht en beroemd. Berucht vanwege het hoge niveau en de hoeveelheid huiswerk. Beroemd omdat een groot percentage slaagt en omdat iedereen er enthousiast vandaan komt. Mevrouw Snow laat je nadenken, zeggen de leerlingen. In de avonduren komen ze uit eigen beweging terug voor extra lessen. In hoog tempo nemen ze de geschiedenis van Rusland door. Patricia vertelt over de Mongolen, de Ivans en de kozakken, ,,die werden door de Russen net zo verheerlijkt als de cowboys hier''. De leerlingen dreunen alle antwoorden op. Morgen hebben ze een tentamen. Als ze dat halen, hoeven ze het vak straks niet meer op de universiteit te doen.

Ze is een humanist, vertelt ze me na afloop, daarom legt ze zoveel nadruk op Europese geschiedenis. ,,Ik wil dat mijn leerlingen beseffen dat de geschiedenis niet begon met de Onafhankelijkheidsverklaring in 1776'', zegt ze. ,,We kunnen in Amerika veel opsteken van hoe Europeanen door de eeuwen heen met elkaar hebben samengeleefd.''

Elk jaar neemt ze een groep leerlingen op studiereis naar Europa: Rome, Londen, Parijs. Ze vertelt ze over de reformatie, toont ze de kathedralen, laat ze zelfstandig met de metro reizen. ,,We zijn hier niet in Dallas, zeg ik dan, je hoeft niet bang te zijn dat je door gangsters wordt doodgeschoten.'' En als ze een glas wijn bij het avondeten willen, mag dat. Al bespreekt ze het van tevoren wel even met de ouders.

Soms is het vechten tegen de bierkaai, geeft ze toe. Neem de seksuele voorlichting. Texas heeft het hoogste aantal tienerzwangerschappen van het land, en Abilene Highschool had een paar jaar terug het hoogste aantal van de staat. Maar biologieleraren vertellen niet over anti-conceptie – tenzij de leerlingen daar zelf naar vragen. Patricia heeft collega's die de evolutietheorie met tegenzin onderwijzen. ,,Dan zeggen ze: `Ik vertel jullie dit alleen omdat je hier je proefwerk mee haalt, maar jullie mogen zelf weten of je het gelooft'.'' En als zij over de Neanderthalers vertelt, is er altijd wel iemand in de klas die zijn vinger opsteekt en vraagt: ,,Maar Adam en Eva dan?'' Vroeger ging ze daar tegen in. ,,Nu denk ik: laat maar. Ik hoop alleen dat ze aan het eind van het schooljaar denken: kijk, dat was, vul maar in, een humanist, een atheïst, een Democraat, een feminist, een lesbienne, en ze was tóch aardig. Als ik dat bereik, heb ik hun wereldbeeld al iets verbreed.''

Patricia heeft één zoon: Paul. Per ongeluk verwekt toen ze negentien was, en ,,jong en dom'', zoals ze zegt. Ze voedde hem in haar eentje op. Dat ging prima, al waren ze nooit echt close. Na zijn eindexamen vertrok Paul naar New Mexico, zijn droom achterna. Hij wilde professioneel gitarist worden. Daar belandde hij in een groep vrienden die jambands achterna reisden, zoals de Deadheads dat vroeger deden met de Grateful Dead. Hij rookte wiet, leefde erop los. Na een paar jaar kwam hij gedesillusioneerd terug in Abilene. ,,En toen is het ergens misgegaan'', zegt Patricia. Wordt vervolgd